Bajka o wilkach, które chciały tańczyć

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, gdzie księżyc świecił srebrzyście, mieszkała gromada wilków. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, wilki zbierały się na polanie, by wyć do księżyca. Ale pewnego dnia wilk o imieniu Stępek zaproponował coś nowego.

– A gdybyśmy zamiast wycia… zatańczyli? – zawył cicho Stępek, merdając ogonem. Inne wilki spojrzały na niego zdziwione. – Tańczyć? My? – zaśmiała się Wilczyca Chyża. – Wilki nie tańczą, one polują i wyją!

Stępek jednak nie dał za wygraną. Zaczął podskakiwać na czterech łapach, kręcić się w kółko i machać ogonem w rytm wiatru. Wyglądało to zabawnie, ale i uroczo. Mały wilczek Pędziwiatr zachichotał i dołączył do Stępka.

Wkrótce dołączyła też Wilczyca Łagodna, która zaczęła stawiać delikatne kroki, jakby tańczyła z liśćmi. Nawet stary Wilk Mądrala, który zwykle tylko patrzył, uniósł łapę i zrobił kilka powolnych obrotów.

Tylko Chyża stała z boku, kręcąc głową. – To nie jest prawdziwy taniec – mruknęła. – Prawdziwy taniec musi być idealny, jak lot sokoła. Stępek podszedł do niej i powiedział: – Nie musisz być idealna. Ważne, żebyś czuła radość.

Chyża zamknęła oczy, wsłuchała się w szum drzew i nagle… zaczęła tańczyć. Jej ruchy były szybkie i energiczne, jakby goniła wiatr. Inne wilki przyglądały się z zachwytem. – Widzisz? – uśmiechnął się Stępek. – Każdy tańczy inaczej i to jest piękne.

Tej nocy wilki tańczyły do białego rana. Księżyc świecił im wesoło, a gwiazdy mrugały, jakby biły brawo. Stępek poczuł, że najważniejsze nie jest to, by tańczyć doskonale, ale by tańczyć razem.

Gdy pierwsze promienie słońca musnęły polanę, wilki położyły się na miękkim mchu. Stępek ziewnął szeroko, a Chyża przytuliła się do niego. – Dziękuję, że pokazałeś mi, jak fajnie jest tańczyć po swojemu – szepnęła. Wkrótce wszystkie wilki zasnęły, a nad nimi tańczyły już tylko sny o księżycowych balach.