Wieloryb Leon i księżycowa kołysanka

— Bajka do czytania —

W wielkim, błękitnym oceanie mieszkał mały wieloryb Leon. Miał ogromne, miękkie płetwy i małe, radosne oczka, ale nie umiał zasnąć.

Leon próbował liczyć małe rybki, ale one ciągle uciekały. Próbował ziewać, ale ziewanie nie chciało przyjść. Więc postanowił popłynąć do swojej przyjaciółki, meduzy Lili.

Lili unosiła się tuż nad dnem, świecąc delikatnym, różowym światłem. – Lili, jak ty zasypiasz? – zapytał Leon. Meduza uśmiechnęła się i powiedziała: – Ja słucham szumu wody. To taka cicha kołysanka.

Leon zamknął oczy i wsłuchał się w plusk fal. Ale woda była zbyt głośna, a w jego brzuchu burczało z ciekawości. – Może rybki śpiewają? – pomyślał.

Podpłynął do konika morskiego Figara, który grzebał w wodorostach. – Figar, jak ty zasypiasz? – Konik morski odrzekł: – Liczę gwiazdy na niebie. Jedna, dwie, trzy... A gdy dojdę do dziesięciu, już śpię.

Leon wypłynął na powierzchnię i spojrzał w górę. Nad oceanem wisiał srebrny księżyc, a wokół niego migotały setki gwiazd. – Jedna, dwie, trzy... – zaczął liczyć, ale po chwili zrobiło mu się ciepło i miękko. Fala delikatnie kołysała go w przód i w tył.

Wtedy zobaczył małą gwiazdkę, która mrugała najjaśniej. – To musi być moja gwiazda do snu – szepnął Leon i uśmiechnął się. Przestał liczyć, po prostu patrzył, jak księżyc otula go bladym blaskiem.

Zamknął oczy. Słychać było tylko cichy plusk wody i oddech wielorybka. Ocean zrobił się spokojny, a gwiazdy śpiewały bez słów. Leon zapadł w najsłodszy sen, a jego ogon unosił się lekko nad powierzchnią. Dobranoc, mały wielorybie.