Wieloryb Balbin i gwiazdowe meduzy

— Bajka do czytania —

W głębinach błękitnego oceanu mieszkał sobie wieloryb o imieniu Balbin. Był ogromny jak góra, ale miał dobre, czułe serce.

Każdego wieczoru, gdy słońce znikało za horyzontem, Balbin wypływał na powierzchnię, żeby popatrzeć w niebo. Uwielbiał gwiazdy. Mama opowiadała mu kiedyś, że gwiazdy to iskierki radości, które świecą, by oświetlać drogę morskim stworzeniom.

Pewnej nocy wydarzyło się coś niezwykłego. Kilka gwiazd oderwało się od nieba i spadło prosto do oceanu! Balbin zobaczył, jak jasne kulki znikają pod wodą. Zaciekawiony, zanurkował głębiej.

I co zobaczył? Dookoła niego pływały maleńkie, świecące meduzy. Promieniowały ciepłym, złotym światłem, jakby naprawdę były małymi gwiazdkami. Meduzy były smutne – zgubiły drogę powrotną do nieba.

Balbin poczuł, że musi im pomóc. Ale jak? Był taki duży, a one takie maleńkie. Postanowił działać delikatnie. Zaczął krążyć wokół nich, tworząc prąd wodny, który uniósł meduzy ku górze.

Meduzy, popychane łagodnymi falami, unosiły się coraz wyżej. Balbin pilnował, żeby żadna nie odpłynęła w bok. W końcu wszystkie dotarły na powierzchnię i wystrzeliły w niebo, znów stając się jasnymi gwiazdami.

Kiedy ostatnia gwiazda znalazła się na swoim miejscu, niebo rozbłysło pięknym światłem. Balbin uśmiechnął się ogromnym wielorybim uśmiechem. Był zmęczony, ale szczęśliwy, że pomógł przyjaciołom z nieba.

Mama Balbina czekała na niego przy rafie koralowej. Przytuliła go płetwą i szepnęła: 'Jesteś najdelikatniejszym wielorybem, jakiego znam, synku.' Balbin ziewnął szeroko. Woda kołysała go łagodnie, a nad nim migotały wdzięczne gwiazdy.

I tak, otulony ciepłym blaskiem, Balbin zasnął spokojnie, śniąc o tańczących światełkach i przyjaźni, która łączy morze z niebem. Dobranoc, Balbinie. Dobranoc, gwiazdy.