Bajka o wielorybie, który chciał fruwać

— Bajka do czytania —

W wielkim, błękitnym oceanie mieszkał mały wieloryb o imieniu Bulba. Bulba był szary jak chmura przed deszczem i miał ogromny ogon, którym machał tak mocno, że woda aż się marszczyła. Ale najbardziej na świecie Bulba chciał fruwać.

Każdego ranka Bulba podpływał do powierzchni i patrzył na ptaki. „Jak one to robią?” – myślał. „Rozkładają skrzydła i lecą w niebo. A ja tylko pływam i pływam.” Próbował machać płetwami jak skrzydłami, ale tylko pluskał wodę. Próbował wyskakiwać wysoko, ale zawsze wracał z pluskiem. Był smutny.

Pewnego dnia spotkał przyjazną mewę o imieniu Mewa. Mewa usiadła na grzbiecie Bulby i zapytała: „Dlaczego tak wzdychasz, wielorybie?” Bulba westchnął: „Chcę latać, ale nie mam skrzydeł.” Mewa zaśmiała się cichutko. „Ale ty masz coś lepszego! Ty możesz pływać wśród chmur pod wodą.”

Bulba nie rozumiał. „Jak to?” Mewa opowiedziała mu o koralowych rafach, które wyglądają jak kolorowe obłoki, i o rybach, które tańczą w srebrzystych ławicach jak gwiazdy na niebie. „Twoje niebo jest pod wodą” – powiedziała.

Zaciekawiony Bulba zanurkował głęboko. Zobaczył meduzy świecące jak małe księżyce i ławice błyszczących rybek. Machnął ogonem i poczuł, że płynie szybciej niż ptak leci. „To jest jak latanie!” – zawołał radośnie.

Od tego dnia Bulba nie chciał już być ptakiem. Każdego wieczoru pływał wśród podwodnych chmur, a na pożegnanie mewy siadały mu na grzbiecie i śpiewały kołysanki. Bulba odkrył, że najpiękniej jest tam, gdzie jesteś sobą.

Kiedy słońce chowało się za horyzontem, Bulba wypływał na powierzchnię i patrzył w gwiazdy. Czuł się szczęśliwy i spełniony. Jego ogon delikatnie poruszał wodę, tworząc ciche pluski, które usypiały wszystkie rybki w oceanie.

W końcu Bulba zamknął oczy, a fale kołysały go lekko jak w kołysce. Nad nim świeciły gwiazdy, a wokół panowała cisza. Dobranoc, Bulbo – szumiał ocean. Dobranoc, mały wielorybie – szeptały gwiazdy.