Bajka o wielorybie

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko w błękitnym oceanie, gdzie woda jest czysta jak letnie niebo, pływał mały wieloryb o imieniu Florek. Florek miał wielkie serce i jeszcze większą ciekawość świata. Codziennie wypływał na poszukiwanie przygód, a jego mama zawsze mówiła: „Synku, pamiętaj, że w oceanie kryje się wiele tajemnic”.

Pewnego dnia Florek usłyszał dziwny dźwięk – coś jakby śpiew, ale bardzo cichy i smutny. Zaniepokojony popłynął w jego stronę, omijając kolorowe rafy i ławice srebrnych rybek. Dźwięk prowadził go coraz głębiej, aż dotarł do starego wraku statku porośniętego wodorostami.

Za wrakiem, w cieniu, zobaczył maleńką, błyszczącą rybkę – Luminę. Rybka miała jedną płetwę zakleszczoną w pękniętej skorupie muszli. „Pomóż mi, proszę!” – szepnęła cieniutkim głosikiem. Florek bez wahania podszedł i ostrożnie, swoją wielką płetwą, uwolnił rybkę.

Od tego dnia Florek i Lumina zostali najlepszymi przyjaciółmi. Razem pływali pośród koralowców, bawili się w chowanego za wodorostami i uczyli się nawzajem swoich tajemnic. Florek opowiadał o pieśniach wielorybów, a Lumina pokazywała mu, jak błyszczeć w mroku głębin.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzont, Florek poczuł wielki smutek. „Muszę wracać do mojej rodziny – powiedział cicho. – Ale boję się, że bez ciebie będę samotny”. Lumina uśmiechnęła się i szepnęła: „Przyjaźń nie zna odległości. Będę świecić dla ciebie, gdziekolwiek jesteś”.

Następnego ranka Florek pożegnał się z nową przyjaciółką i popłynął do swojej ławicy. Mama i tata wieloryby bardzo się ucieszyli, widząc synka. Florek opowiedział im o swojej przygodzie, a oni przytulili go czule, mówiąc: „Jesteśmy z ciebie dumni, że pomogłeś komuś w potrzebie”.

Od tamtej pory, gdy tylko Florek czuł tęsknotę, wpatrywał się w głębię oceanu. Wtedy dostrzegał maleńkie, srebrzyste światełko – to Lumina przesyłała mu pozdrowienia. I choć dzieliły ich mile, ich przyjaźń była tak silna, jak przypływ oceanu.

Którejś nocy, gdy księżyc srebrzył fale, Florek zamknął oczy i usłyszał znajomy, cichy śpiew. To Lumina nuciła mu kołysankę. Wieloryb uśmiechnął się w ciemności, a wokół niego zaczęły tańczyć bioluminescencyjne iskierki. Czuł się bezpieczny i kochany, wiedząc, że nawet w najgłębszej wodzie przyjaźń zawsze jest blisko.

W końcu zmęczony i szczęśliwy Florek ułożył się do snu, otulony ciepłym prądem morskim. Nad nim rozpościerało się niebo usiane gwiazdami, a w oddali świeciło przyjazne światełko Luminy. Mały wieloryb ziewnął, pomyślał o jutrzejszych przygodach i zapadł w spokojny, głęboki sen.