O Zosi i wiedeńskim dźwięku

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka mała Zosia przyjechała z rodzicami do Wiednia. Miasto było piękne – pełne starych pałaców, zielonych parków i dźwięków muzyki płynącej z ulicznych grajków. Zosia z zachwytem patrzyła na wszystko, ale najbardziej zaciekawiły ją te wszystkie dźwięki.

Rodzice zaprowadzili Zosię do ogromnego parku, gdzie rosły wysokie drzewa i kolorowe kwiaty. Nagle zobaczyła starą panią siedzącą na ławce. Pani trzymała w dłoni małą, srebrną laskę, a wokół niej unosił się delikatny zapach lawendy. – Dzień dobry – powiedziała Zosia. – Czy wie pani, skąd pochodzi ta piękna muzyka? – zapytała, wskazując na dźwięki dochodzące z oddali.

Stara pani uśmiechnęła się tajemniczo. – To nie tylko muzyka, moje dziecko. To dźwięki Wiednia. Ale jest jedno miejsce, gdzie słychać je najwyraźniej. To tajemniczy ogród dźwięków. Znajdziesz go, jeśli pójdziesz za szlakiem kolorowych kamieni i będziesz słuchać bardzo uważnie. – Zosia podziękowała i ruszyła w drogę.

Szła powoli, wypatrując małych, niebieskich i żółtych kamieni. Po chwili usłyszała cichutkie brzęczenie, jakby ktoś grał na malutkich dzwonkach. Kamienie zaprowadziły ją do ukrytej bramy wśród krzewów. Gdy ją otworzyła, jej oczom ukazał się niezwykły ogród.

W ogrodzie rosły kwiaty w kształcie dzwoneczków – gdy wiatr nimi poruszał, wydawały czyste, srebrne dźwięki. Obok stał stary, drewniany wiatrak, który przy każdym obrocie nucił cichą melodię. A pod wielkim dębem siedział mały, biały królik i stukał łapką w ziemię, tworząc rytm. Zosia usiadła na trawie i zamknęła oczy. Słuchała – najpierw głośnych dźwięków, potem coraz cichszych. I wtedy usłyszała coś, czego nigdy wcześniej nie słyszała: ciszę, która była najpiękniejszą melodią ze wszystkich.

Zrozumiała, że w tym ogrodzie każdy dźwięk ma swoją wartość, a cisza jest jak tło, na którym te dźwięki mogą zabrzmieć. – Dziękuję ci, ogrodzie – szepnęła Zosia. – Nauczyłeś mnie słuchać. – Wstała i ruszyła z powrotem, czując w sercu spokój i radość.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Zosia leżała w łóżku w swoim wiedeńskim pokoju. Za oknem słychać było tylko cichy szum miasta. – Dobranoc, Wiedniu – szepnęła i zamknęła oczy. Cisza otuliła ją jak miękki koc, a ona zasnęła spokojnie, śniąc o dźwiękach i kwiatach.