Bajka o Antwerpii dla dzieci: Kotek i diamentowy sen

— Bajka do czytania —

W samym sercu Antwerpii, tuż obok starego portu, mieszkał mały bury kotek o imieniu Mruczek. Każdego wieczoru siadał na kamiennym parapecie i patrzył na migoczące światła miasta. Pewnego dnia postanowił wybrać się na przygodę wśród wąskich uliczek pełnych kolorowych kamienic.

Mruczek szedł powoli, obwąchując każdy próg. Nagle zauważył lśniący kamyk na chodniku. Był przezroczysty i mienił się w słońcu jak małe srebrne oczko. Kotek podniósł go ostrożnie i schował za uchem. „To musi być skarb” – pomyślał.

Po chwili dotarł do Grote Markt – wielkiego rynku. Na środku stał piękny ratusz, a wokół krzątały się gołębie. Jeden z nich, siwy staruszek, zagadał do Mruczka: „Widzę, że znalazłeś diament z katedry. Ale to nie jest największy skarb Antwerpii.” Kotek zdziwił się: „A co nim jest?” Gołąb uśmiechnął się i powiedział: „Pójdź dalej, a sam się przekonasz.”

Mruczek ruszył w stronę katedry Onze-Lieve-Vrouwe. Jej wieża sięgała nieba. Wszedł do środka i usłyszał cichą muzykę. To dzwony śpiewały kołysankę dla miasta. Wtedy zobaczył małego chłopca, który płakał na ławce. „Zgubiłem się” – szlochał. Kotek podszedł, otarł się o nogę chłopca i położył przed nim kamyk.

Chłopiec spojrzał na kamyk, potem na kotka. Uśmiechnął się. „Dziękuję, mały przyjacielu.” Mruczek zamruczał głośno. Wspólnie wyszli z katedry. Kotek znał wszystkie zakamarki, więc poprowadził chłopca do jego domu niedaleko portu. Po drodze mijali targ z kwiatami i warsztaty szlifowania diamentów.

Gdy dotarli na miejsce, chłopiec uściskał Mruczka. „Jesteś najlepszym przewodnikiem” – powiedział. Kotek zrozumiał, że gołąb miał rację. Największym skarbem nie jest błyszczący diament, tylko serce gotowe pomóc. Od tej pory Mruczek co wieczór siadał na swoim parapecie i patrzył na rozświetlone okna domów, wiedząc, że każdy z nich skrywa czyjąś historię.

Nadszedł wieczór. Mruczek wrócił do swojego kącika na starym parapecie. Zwinął się w kłębek, a nad Antwerpią zapadła cisza. Tylko dalekie gwiazdy mrugały do niego przyjaźnie, a z portu dobiegał cichy szum wody. Kotek zamknął oczy i pomyślał: „Dobranoc, miasto. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnął spokojnie, śniąc o diamentach zrobionych z uśmiechów.