Bajka o wędrówce małego wędrowca

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał chłopiec o imieniu Kajtek. Kajtek uwielbiał patrzeć na mapy i marzyć o dalekich podróżach. Pewnego dnia postanowił, że wyruszy w swoją pierwszą wielką wędrówkę – przez las, aż do Starego Dębu, o którym opowiadał mu dziadek.

Kajtek spakował do plecaka jabłko, butelkę wody i kawałek sera. Na nogi włożył wygodne buty, a na głowę czapkę z daszkiem. „Gotowy!” – powiedział do siebie i ruszył w stronę lasu. Słońce świeciło, a ptaki śpiewały wesoło.

Po chwili spotkał wiewiórkę, która skakała z gałęzi na gałąź. „Dokąd idziesz?” – zapytała wiewiórka. „Do Starego Dębu!” – odpowiedział Kajtek. „To daleko, ale po drodze jest tyle pięknych miejsc!” – zawołała wiewiórka i pobiegła dalej.

Kajtek szedł dalej, aż dotarł do strumienia. Woda była czysta i chłodna. Usiadł na kamieniu, żeby odpocząć i napić się wody. Nagle zobaczył małego żółwia, który powoli szedł wzdłuż brzegu. „Cześć, żółwiu! Dokąd idziesz?” – zapytał Kajtek. „Nigdzie się nie spieszę, po prostu idę przed siebie” – odpowiedział żółw z uśmiechem.

Kajtek pomyślał, że żółw ma rację – nie trzeba się spieszyć. Wstał i ruszył dalej, ale tym razem szedł wolniej, rozglądając się dookoła. Zobaczył kolorowe motyle, usłyszał szum liści i poczuł zapach mchu. Każdy krok sprawiał mu radość.

W końcu dotarł na polanę, a na jej środku stał ogromny Stary Dąb. Jego gałęzie sięgały wysoko w niebo, a liście szeleściły cicho. Kajtek usiadł pod drzewem i wyjął jabłko. „Dotarłem!” – szepnął z dumą. Ale wtedy zrozumiał, że najpiękniejsza była cała droga, a nie tylko cel.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Kajtek wrócił do domu. Mama uściskała go i zapytała, jak było. „Było cudownie” – odpowiedział Kajtek. „Nauczyłem się, że wędrówka to nie tylko dotarcie gdzieś, ale też patrzenie na to, co jest po drodze.”

Wieczorem Kajtek położył się do łóżka. Przez okno widział gwiazdy, które migotały jak małe latarenki. Zamknął oczy i pomyślał o wiewiórce, żółwiu i Starym Dębie. „Jutro znów pójdę na wędrówkę” – szepnął i zasnął spokojnie, otulony ciszą nocy.