Wiewiórka Zosia i tajemnica dobroci

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa szeptały sobie historie, mieszkała wiewiórka Zosia. Miała rude futerko i ogon puszysty jak chmurka. Każdego dnia zbierała orzechy, chowając je w dziupli na zimę.

Pewnego słonecznego poranka Zosia biegała po gałęziach, szukając najpiękniejszych orzechów. Nagle usłyszała cichutki płacz. To była mała myszka Krysia, która siedziała pod krzakiem i ocierała łapkami łzy.

– Co się stało? – zapytała Zosia. – Zgubiłam wszystkie orzechy, które zbierałam na zimę – wyszeptała Krysia. Zosia pomyślała o swojej dziupli pełnej zapasów. Bez wahania wyjęła kilka orzechów i podała myszce.

– Proszę, weź. Mam ich sporo – powiedziała z uśmiechem. Krysia aż podskoczyła z radości. – Dziękuję! Jesteś taka dobra! – zawołała i pobiegła do swojej norki.

Następnego dnia Zosia spotkała ptaszka Felka, który miał złamane skrzydło i nie mógł latać. – Jak znajdę jedzenie dla moich piskląt? – martwił się. Zosia znów podzieliła się orzechami, a do tego przyniosła mu miękkie listki do gniazda.

Potem pomogła jeżowi Ignacemu, który szukał schronienia przed deszczem. Zosia zaprosiła go do swojej dziupli i poczęstowała orzechami. Każdego dnia jej zapasy malały, ale w sercu czuła wielką radość.

Nadeszła zima. Śnieg przykrył las białą pierzyną. Zosia zajrzała do spiżarni – zostało jej już tylko kilka orzechów. Zastanawiała się, co zrobić. Wtedy usłyszała pukanie do dziupli. To była Krysia, Felek i Ignacy, a każdy niósł coś smacznego.

– Przynieśliśmy ci orzechy, żebyś nie była głodna – powiedzieli chórem. Zosia wzruszyła się. – Ale skąd wiedzieliście? – zapytała. – Bo ty zawsze dzielisz się z nami – odpowiedziała Krysia. Tej nocy wszyscy razem zjedli pyszną kolację.

Kiedy nadszedł czas snu, Zosia położyła się w swojej dziupli, patrząc na gwiazdy przez gałęzie. Była szczęśliwa, że ma tylu przyjaciół. Zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, a wiatr nucił jej kołysankę. Dobranoc, Zosiu.