Bajka o Waszyngtonie, mieście z białymi pałacami

— Bajka do czytania —

Mała wiewiórka Pola mieszkała w starym dębie na skraju wielkiego parku. Zawsze patrzyła z zachwytem na dalekie, białe budynki, które lśniły w słońcu niczym ogromne, śnieżne zamki. Pewnego dnia postanowiła sprawdzić, co kryje się za tymi murami.

Pola wzięła głęboki oddech i skoczyła z gałęzi na gałąź, aż dotarła do szerokiej alei. Po obu stronach stały wysokie, białe kolumny, a na końcu wznosił się najpiękniejszy pałac ze wszystkich. – To Biały Dom – szepnął starszy gołąb, siedzący na latarni. – Mieszka w nim ktoś bardzo ważny, kto dba o wszystkich ludzi w tym kraju.

Wiewiórka przyglądała się, jak przed pałacem przechadzają się panowie w eleganckich garniturach i panie w kolorowych sukienkach. Nagle zobaczyła małego chłopca, który upuścił loda na chodnik i zaczął płakać. – Nie martw się – powiedziała Pola, podając mu listek dębu, żeby mógł wytrzeć rączki. Chłopiec uśmiechnął się, a obok niego przechodzący pan w garniturze kupił mu nowego loda.

Pola skakała dalej, aż trafiła pod ogromny, biały obelisk sięgający chmur. – To Pomnik Waszyngtona – zagruchał gołąb, który leciał za nią. – Stoi na cześć pierwszego prezydenta. Pola wspięła się na sam szczyt i zobaczyła całe miasto: rzekę jak srebrną wstążkę, mosty pełne samochodów i zielone parki pełne dzieci.

Kiedy zeszła na dół, spotkała dziewczynkę o imieniu Zosia, która przyjechała z daleka. Zosia miała w ręku mapę i wyglądała na zagubioną. – Chodź, pokażę ci moje ulubione miejsce – zaproponowała Pola. Zaprowadziła ją do małego stawu w parku, gdzie pływały kaczki i rosły najpachnące lilie wodne. Zosia usiadła na trawie i westchnęła: – Jesteś najmilszą wiewiórką na świecie.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, wszystkie budynki w Waszyngtonie zrobiły się różowe i złote. Pola poczuła, że jest bardzo zmęczona, ale szczęśliwa. Zrozumiała, że w tym mieście najważniejsze nie są wielkie budynki ani pomniki, ale to, jak ludzie i zwierzęta potrafią być dla siebie dobrzy.

Wiewiórka wróciła do swojego dębu, owinęła się puszystym ogonem i spojrzała w niebo. Nad Waszyngtonem zapalały się pierwsze gwiazdy, a w oddali widać było światła Białego Domu. – Dobranoc, miasteczko pełne białych pałaców – szepnęła Pola i zasnęła słodko, śniąc o przygodach, które jeszcze przed nią.