Bajka o małej oliwce i wietrze z Sahary

— Bajka do czytania —

Na zielonym wzgórzu w Tunezji, niedaleko błękitnego morza, rosła mała oliwka o imieniu Zaytoun. Jej liście szeleściły na wietrze, a ona codziennie patrzyła na daleki horyzont i marzyła o wielkich przygodach.

Pewnego upalnego dnia przybiegł do niej przyjaciel – Wesoły Wiatr z Sahary. „Zaytoun! Chodź ze mną! Pokażę ci cały Tunis!” – zawołał radośnie. Oliwka westchnęła. „Ale mam korzenie… nie mogę się ruszyć” – odpowiedziała smutno. Wiatr uśmiechnął się figlarnie.

„Nie szkodzi! Zamknij oczy, a ja ci wszystko opowiem” – szepnął Wiatr. Zaytoun przymknęła liście i poczuła, jak ciepłe powietrze otula ją dookoła. „Najpierw lecimy do Sousse” – powiedział Wiatr. „Tam morze jest turkusowe, a fale tańczą z piaskiem. Dzieci budują zamki z muszelek, a rybacy śpiewają stare pieśni.”

Zaytoun wyobraziła sobie kolorowe parasole na plaży i uśmiechnęła się. „A teraz lecimy do Tunisu, do medyny” – ciągnął Wiatr. „Wąskie uliczki pachną miętą i cynamonem, a stragany uginają się od dywanów i srebrnych lamp. Mieszkańcy częstują słodkimi daktylami i opowiadają legendy.”

Oliwka poczuła zapach przypraw i gwar targowiska. „I jeszcze jedno miejsce – pustynia w Douz” – szepnął Wiatr. „Tam nocą niebo jest czarne jak aksamit, a gwiazdy – takie duże i jasne – lśnią jak klejnoty. Wielbłądy szepczą do siebie przy ognisku.”

Zaytoun westchnęła z zachwytu. „Ale dlaczego nie mogę tam pojechać? Czemu muszę tu stać?” – zapytała cicho. Wiatr położył się delikatnie na jej gałęziach. „Bo ty też jesteś skarbem, Zaytoun. Spójrz na swoje wzgórze – oliwki tańczą na wietrze, pszczoły brzęczą wokół lawendy, a małe jaszczurki wygrzewają się na kamieniach.”

Oliwka rozejrzała się. Nagle zobaczyła, że jej wzgórze jest pełne życia. Zachód słońca malował niebo na pomarańczowo, a z daleka dobiegał śpiew ptaka. „To wszystko jest moje? Naprawdę?” – zapytała zdziwiona. Wiatr przytaknął. „Twój dom jest jedyny w swoim rodzaju. W Tunezji każdy zakątek ma swoją magię – nawet ten mały, z którego właśnie patrzysz w świat.”

Zaytoun poczuła, jak ogromne ciepło rozlewa się po jej gałązkach. Od tej chwili każdego dnia zamiast marzyć o dalekich podróżach, opowiadała wiatrowi o tym, co widzi: o mrówce wędrującej po korze, o kropli rosy na liściu, o wschodzie słońca nad wzgórzem. I była szczęśliwa.