Tygrys Tadek i zagubiona gwiazda

— Bajka do czytania —

W dżungli, gdzie liście szumią jak cichy deszcz, mieszkał mały tygrys o imieniu Tadek. Miał on wspaniałe, pomarańczowe futro w czarne paski i wielkie, złote oczy, które błyszczały jak dwa słoneczka. Tadek uwielbiał biegać po miękkim mchu i skakać przez strumyki, ale najbardziej lubił patrzeć w niebo pełne gwiazd.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wisiał nisko nad drzewami, Tadek usłyszał cichutki płacz. Ktoś szlochał gdzieś wśród paproci. Tygrysek nadstawił uszy i ostrożnie podszedł bliżej. Za wielkim kamieniem siedziała mała, srebrna gwiazdka – cała mokra od łez.

„Dlaczego płaczesz?” – zapytał Tadek, siadając obok. Gwiazdka westchnęła: „Spadłam z nieba i nie mogę wrócić. Moje siostry świecą tam wysoko, a ja leżę tutaj, w ciemności.” Tadek poczuł, że w jego sercu robi się ciepło. „Nie martw się” – powiedział – „pomogę ci.”

Najpierw tygrysek próbował podrzucić gwiazdkę na grzbiecie, ale była za lekka i frunęła tylko kawałek. Potem wspiął się na najwyższe drzewo, ale gałęzie były zbyt śliskie. W końcu wpadł na pomysł: „A gdyby tak zapytać wiatru?” Gwiazdka uśmiechnęła się pierwszy raz tego wieczoru.

Tadek zamknął oczy i szepnął: „Wietrze, wietrze, przyjacielu, pomóż gwiazdce wrócić do nieba.” I nagle zaszumiały liście, a ciepły podmuch uniósł gwiazdkę wysoko, wysoko, aż do samego firmamentu. Gwiazdka zaświeciła jaśniej niż wszystkie inne, a na pożegnanie mrugnęła do Tadka.

Od tamtej pory, gdy tylko Tadek kładł się spać, widział przez okno swoją małą przyjaciółkę. I wiedział, że nawet mały tygrys może zrobić coś wielkiego – wystarczy mieć dobre serce i nie bać się prosić o pomoc.

Dżungla ucichła, księżyc otulił ziemię srebrnym światłem, a Tadek zwinął się w kłębek na swoim posłaniu z mchu. Przymknął oczy i pomyślał: „Jaka to piękna noc.” I zasnął, śniąc o gwiazdach, które tańczą na niebie.

Dobranoc, Tadku. Dobranoc, gwiazdeczko. Niech wasze sny będą pełne ciepła i przyjaźni.