Tygrysek, który nie chciał ryczeć

— Bajka do czytania —

W wielkim, zielonym lesie, gdzie słońce tańczyło między liśćmi, mieszkał mały, pasiasty Tygrysek. Miał miękkie łapki, duże oczy i jeden sekret – wcale nie lubił ryczeć.

Kiedy inne tygrysy przeciągały się i wydawały groźne „WAAA”, on siadał pod drzewem i słuchał. Słuchał, jak wiatr szumi w koronach, jak ptaki śpiewają sobie piosenki, a strumyk cichutko płynie po kamykach.

„Tygrysku, dlaczego nie ryczysz?” – pytała go Mądra Sowa. „Wszystkie tygrysy ryczą, to ich siła!” „A ja myślę – odparł Tygrysek – że siła może być też cicha. Może siła to pomóc komuś, kto się przewrócił, albo podzielić się smakołykiem.”

Pewnego dnia do lasu przyszedł wielki, hałaśliwy wiatr. Targał drzewa, zrywał liście i straszył zwierzęta. Wiewiórki uciekły do dziupli, zające schowały się pod krzakami, a ptaki przycupnęły w gniazdach.

Tygrysek nie ryknął – on po prostu usiadł i zamknął oczy. Zaczął nucić cichą, spokojną melodyjkę. Dźwięk niósł się między pniami i… wiatr jakby zwolnił, zrobił się cichszy, łagodniejszy. Liście przestały wirować, a słońce znów wyjrzało zza chmur.

Zwierzęta wychodziły powoli z kryjówek. „Jak to zrobiłeś?” – zdziwiła się Sowa. „Twój śpiew był taki cichy, a jednak taki mocny.” Tygrysek uśmiechnął się. „Nie trzeba być głośno, żeby być odważnym. Czasem największa siła kryje się w spokoju.”

Od tamtej pory mieszkańcy lasu wiedzieli, że mały, pasiasty Tygrysek ma serce pełne mocy – cichej, dobrej i odważnej. Każdego wieczoru siadał na swoim miejscu i nucił kołysankę dla gwiazd.

A gdy noc zapadała, Tygrysek kładł się na miękkim mchu, zamykał oczy i szeptał do księżyca: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, małe zwierzątka. Jutro znów spotkamy się w ciszy.” I wszystkie sny były ciche, kolorowe i bezpieczne, jak paski na jego futerku.