Bajka o trzech świnkach i wilku, który chciał się bawić

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zielonym lesie, mieszkały trzy małe świnki: Prosiaczek, Wesołek i Mądrala. Każda z nich miała inny domek – jeden ze słomy, drugi z patyków, a trzeci z cegieł. Świnki uwielbiały bawić się razem, skakać po kałużach i zbierać jagody.

Pewnego dnia, gdy świnki bawiły się w chowanego, usłyszały ciche pukanie. Za drzwiami stał wilk, ale nie był groźny – miał smutne oczy i wielki ogon. „Mogę się z wami pobawić?” zapytał cicho. Świnki spojrzały po sobie i przestraszyły się, ale Mądrala powiedziała: „Spróbujmy, może jest miły.”

Wilk chciał im pomóc, ale gdy podchodził do domku ze słomy, aż się zachwiał. „Uuu, taki jestem wielki, że zaraz coś zepsuję” – westchnął. Prosiaczek zaśmiał się: „Nie szkodzi, zbudujemy mocniejszy!” I wszystkie świnki razem z wilkiem zaczęły nosić cegły, mieszać glinę i stawiać nowy domek.

Wesołek przynosił mokrą ziemię, Mądrala układała cegły, a wilk – choć wielki – delikatnie podawał im narzędzia. Co chwila ktoś się potykał, ale wszyscy śmiali się i pomagali sobie. „Jesteś bardzo ostrożny jak na wilka” – powiedział Prosiaczek. „Bo wcale nie chcę być straszny” – odpowiedział wilk.

Gdy domek był gotowy, świnki zaprosiły wilka do środka. Upiekły placek z jagód i usiadły razem na miękkiej słomie. Wilk opowiadał o lesie, a świnki o tym, jak lubią tańczyć w deszczu. Nagle zobaczyły przez okno, że księżyc wstał wysoko. „Czas spać” – ziewnął Wesołek.

Wilk pożegnał się i poszedł do swojego legowiska, a świnki położyły się w ciepłym domku. „Dobrze, że daliśmy mu szansę” – szepnęła Mądrala. „Tak, wilk może być przyjacielem” – odpowiedział Prosiaczek. Wkrótce wszystkie zasnęły, a nad lasem świeciły spokojne gwiazdy.

Od tamtej pory wilk przychodził do świnek codziennie. Razem budowali nowe zabawki, zbierali kwiaty i grali w piłkę. A jeśli ktoś pytał, dlaczego wilk nie je świnek, on tylko się śmiał: „Po co jeść, skoro można się z nimi bawić?”

I tak w lesie zapanowała radość, a świnki i wilk zostali najlepszymi przyjaciółmi. Gdy zapadał zmrok, wszyscy wracali do domów, patrzyli w niebo i szeptali: „Dobranoc, przyjaciele, dobranoc, lesie, dobranoc, gwiazdy.”