Bajka o trzech świnkach i przyjacielskiej burzy

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zielonym lesie pełnym mchu i borówek, mieszkały trzy małe świnki: Pusia, Kwiatusia i Chrumcia. Każda z nich miała własny pomysł na to, jak zbudować domek, w którym będzie mieszkać razem z pozostałymi. Były nierozłączne, ale każda lubiła działać po swojemu.

Pusia, najmłodsza i najbardziej radosna, postanowiła zbudować dom z miękkich liści i pachnących kwiatów. „Będzie kolorowo i pachnąco!” – piszczała, układając stokrotki na dachu. Kwiatusia, która uwielbiała porządek, wybrała proste patyki i cienkie gałązki. „Szybko zbuduję, a potem posprzątam” – mruczała, wiążąc je łykiem. Najstarsza i najpraktyczniejsza Chrumcia rozejrzała się i wskazała na wielkie, gładkie kamienie. „Z tych zbudujemy dom, który przetrwa każdą pogodę” – oznajmiła stanowczo.

Pozostałe świnki jednak zaśmiały się wesoło. „Kamienie? To będzie trwało całe wieki! Lepiej zróbmy coś szybkiego, żeby móc się bawić” – pisnęła Pusia. Kwiatusia przytaknęła, więc Chrumcia westchnęła, ale zaczęła sama toczyć kamienie na małą polanę. Przez cały tydzień Pusia i Kwiatusia bawiły się w chowanego i zbierały poziomki, podczas gdy Chrumcia mozolnie układała ściany.

Pewnego popołudnia niebo pociemniało, a las ucichł. Nagle zerwał się wiatr, a potem lunął deszcz. To była największa burza, jaką świnki widziały. Pusia wskoczyła do swojego liściastego domku – ale wiatr porwał dach jak piórko, a ściany rozsypały się w mgnieniu oka. Przerażona pobiegła do Kwiatusi. Tam patykowy domek trząsł się i skrzypiał, aż w końcu runął pod naporem wichury. Obie świnki, mokre i drżące, popędziły do Chrumci.

Chrumcia stała w progu kamiennego domku, który ani drgnął. „Wchodźcie szybko!” – zawołała, otwierając ciężkie drzwi. W środku było sucho i ciepło. Pusia i Kwiatusia usiadły na kamiennej podłodze i patrzyły ze zdumieniem, jak deszcz bębni o grube mury. „Twój domek jest najmocniejszy” – szepnęła Kwiatusia ze skruchą. „Tak, ale bez was byłoby mi smutno” – odpowiedziała Chrumcia, podając im koc z mchu.

Gdy burza ucichła, wyszły na zewnątrz. Liściaste i patykowe domki zniknęły, ale kamienny stał jak dawniej. Pusia i Kwiatusia obiecały, że od teraz będą pomagać w budowie. „Wspólnie zrobimy wszystko szybciej i lepiej” – powiedziała Pusia. I tak zmajstrowały solidne, kamienne ściany, a na dach położyły warstwę liści i gałązek, by było przytulnie. Domek był nie tylko mocny, ale i piękny.

Tego wieczoru trzy świnki położyły się na miękkiej pościeli z siana. Za oknem migotały pierwsze gwiazdy, a las szeptał cicho: „Dobranoc, dzielne świnki.” Pusia zamknęła oczy, Kwiatusia westchnęła z zadowoleniem, a Chrumcia uśmiechnęła się do sufitu. Wiedziały, że najważniejsze nie są mury – ale to, że mają siebie nawzajem.

I tak, w kamiennym domku otulonym ciszą, trzy przyjaciółki zasnęły spokojnie. Wiatr bawił się liśćmi, a księżyc srebrzył dach. Świnki śniły o kolejnych przygodach, wiedząc, że razem poradzą sobie ze wszystkim. Dobranoc, małe bohaterki – szumiał las. Dobranoc, mały czytelniku – niech i Twoje sny będą pełne przyjaźni.