Bajka o trzech misiach i zapomnianej melodii

— Bajka do czytania —

W zaczarowanym lesie, gdzie jagody rosły wielkie jak pięść, a strumyk nucil cichą piosenkę, mieszkały trzy misie: Brunatny Miś Tup, Szary Miś Chrap i Mały Miś Puch. Każdy z nich miał inne usposobienie: Tup lubił tupać i sprawdzać, czy ziemia jest twarda; Chrap wolał drzemać pod największym dębem, a Puch najchętniej zbierał pachnące maliny i układał je w rządki.

Pewnego dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Puch znalazł pod starym mchem dziwny przedmiot. Był to staroświecki, drewniany gwizdek w kształcie liścia. Gdy Puch dmuchnął, z gwizdka wydobył się długi, smutny dźwięk, jakby las płakał za kimś. Tup przytupał zaciekawiony, a Chrap obudził się i przeciągnął.

„Co to za hałas?” – zapytał Tup, kręcąc nosem. „To nie hałas, to melodia” – odparł Puch, ale przyznając, że brzmi samotnie. Chrap przeciągle ziewnął i mruknął: „Melodię trzeba układać, nie wydmuchać byle jak”. Wtedy postanowili wspólnie sprawić, aby gwizdek zagrał radośnie.

Najpierw Puch próbował dmuchać z całej siły, ale wydobywał się tylko pisk. Potem Tup tupał w rytm, jednak bez melodii brzmiało to jak stukanie w pusty dzban. Chrap, choć senny, miał dobry pomysł: „Trzeba słuchać”. Usiedli więc w kółku i zaczęli nasłuchiwać ciszy lasu.

Nagle wiatr przyniósł dźwięk spadającej kropli rosy, a za nim echo dalekiego ptasiego trelu. Puch przyłożył gwizdek do pyska i spróbował naśladować ten dźwięk – cicho, miękko. Tup stąpał leciutko, by nie zagłuszyć nut, a Chrap wstrzymał oddech i po chwili zagwizdał basem, jakby dołączał do chóru.

Wkrótce trzy misie zagrały razem. Najpierw nieśmiało, potem coraz śmielej. Gwizdek pod ich delikatnymi łapkami zaśpiewał melodię, która kołysała trawy i wprawiła motyle w taniec. Las wokół nich rozświetlił się ciepłym blaskiem zachodzącego słońca.

Gdy skończyli, Puch westchnął: „Myśleliśmy, że trzeba siły, a wystarczyło słuchać siebie nawzajem”. Chrap zamrugał sennie, a Tup przytaknął: „Razem jest łatwiej i przyjemniej”. Odłożyli gwizdek pod stary mech – może ktoś inny go znajdzie i też nauczy się harmonii.

Tej nocy, gdy księżyc wstał nad lasem, trzy misie położyły się spać obok siebie. Tup nie tupał, Chrap nie chrapał, a Puch przestał liczyć maliny. Słuchali, jak las szumi swoją kołysankę, i wiedzieli, że prawdziwa cisza to nie brak dźwięków, tylko spokój płynący z bycia razem. I tak, otuleni ciepłem nocy, zasnęli głęboko, każdy z uśmiechem na pyszczku.