Bajka o trzech misiach i zaczarowanym miodzie

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, w przytulnej jaskini pod wielkim dębem, mieszkały trzy misie: brunatny Miodek, szary Łasuch i mały, puchaty Pysio. Każdy z nich miał swoją ulubioną zabawę – Miodek lubił zbierać jagody, Łasuch wpatrywał się w chmury, a Pysio tańczył na polanie z motylami. Pewnego słonecznego poranka, wracając z przechadzki, znaleźli pod starym pniem coś niezwykłego – mały, złocisty słoik, z którego wydobywał się cudowny zapach miodu.

– Och, jaki piękny! – westchnął Miodek, oblizując się. – To musi być najsmaczniejszy miód w całym lesie!

– Ale jest tylko jeden słoik – mruknął Łasuch, kręcąc nosem. – Kto go dostanie? Może ten, kto pierwszy go zobaczy?

Pysio podskoczył radośnie. – A może podzielimy się po równo? Każdy dostanie po kropelce, a resztę zachowamy na później!

Jednak Miodek i Łasuch nie chcieli słuchać. Każdy chciał słoik dla siebie. Zaczęli się kłócić, a słoik przeskakiwał z łapy do łapy, aż nagle – bęc! – upadł na ziemię i rozbił się na kawałki. Złocisty miód wsiąkł w mech, a misie zamilkły, patrząc na pustą skorupkę.

Wtedy zza krzaka wyszła stara sowa Mądralina. – Widzę, że zgubiliście coś cennego – powiedziała łagodnie. – Ale wiecie, prawdziwy skarb to nie miód, tylko to, jak się nim dzielicie. Gdybyście podzielili się od razu, każdy miałby choć łyżeczkę słodkości.

Misie spuściły głowy. Miodek szepnął: – Przepraszam, byłem chciwy. – Ja też – dodał Łasuch. Pysio przytulił braci. – Może znajdziemy inny słoik, a następnym razem zrobimy to inaczej.

I rzeczywiście, następnego dnia pod tym samym pniem leżał nowy, błyszczący słoik. Tym razem misie usiadły w kółku, otworzyły go powoli i każdy zanurzył łapkę po odrobinę. Miód smakował najlepiej na świecie, a w lesie zrobiło się cicho i spokojnie. Gdy zapadł zmierzch, trzy misie wtuliły się w swoje posłania z mchu, a nad ich jaskinią zaświeciły pierwsze gwiazdy. – Dobranoc, braciszkowie – szepnął Pysio i zasnął z uśmiechem.