Trzy świnki i zimowy szałas

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkały trzy małe świnki: Pysia, która uwielbiała malować farbami, Nutka, która śpiewała od rana do wieczora, i Murek, który z patyków i liści budował najpiękniejsze szałasy. Każda z nich była inna, ale wszystkie trzy kochały się jak siostry.

Pewnego jesiennego dnia powiało chłodem, a z nieba zaczęły spadać pierwsze płatki śniegu. Murek poderwał się z miejsca i krzyknął: – Musimy zbudować szałas, zanim zima nas zaskoczy! Pysia podskoczyła radośnie: – Ja ozdobię go kolorowymi rysunkami, będzie jak w bajce! A Nutka klasnęła w dłonie: – A ja zaśpiewam, żeby było wesoło przy pracy! Wzięły się do dzieła, ale bardzo szybko zaczęły się kłócić.

Murek chciał stawiać ściany z grubych gałęzi, Pysia chciała najpierw malować, a Nutka nie mogła się skupić, bo śpiewała tak głośno, że reszta nie słyszała własnych myśli. – To nie tak! – tupała Pysia. – Najpierw musi być ładnie! – A po co ładnie, jak ma być ciepło? – odburknął Murek. Nutka westchnęła: – Gdybyście tylko posłuchali mojej piosenki, od razu zrobiłoby się lepiej! Świnki usiadły smutne na mchu, a śnieg sypał coraz gęściej.

Nagle nadleciała mądra sowa, która mieszkała w dziupli starego dębu. Przyjrzała się trzem siostrom i powiedziała łagodnie: – Każda z was ma dar, który jest potrzebny. Ale żeby szałas powstał, musicie zrobić wszystko po kolei, słuchając się nawzajem. Murek niech zbuduje szkielet, Pysia niech go ozdobi, a Nutka niech śpiewa, by dodawać wam sił. Świnki spojrzały po sobie z uśmiechem.

I tak się stało. Murek z zapałem ułożył mocne ściany i dach, a Pysia namałowała na nich słońce, księżyc i gwiazdy. Nutka śpiewała przy tym kołysankę, która sprawiała, że praca szła gładko i radośnie. Po kilku godzinach przed nimi stał najpiękniejszy szałas w całym lesie – był ciepły, kolorowy i wesoło rozbrzmiewał śpiewem.

Kiedy śnieg zasypał całą polanę, trzy świnki usiadły w środku przy małym ognisku. Murek poprawił dach, Pysia dorysowała na ścianie gwiazdkę, a Nutka zanuciła cichutką kołysankę. – Jak dobrze, że mamy siebie – powiedziała Pysia, wtulając się w syczące gałązki.

Gwiazdy na niebie błyszczały jak iskierki, a w lesie zapanowała cisza. Świnki ułożyły się wygodnie na suchych liściach, okryte ciepłym kocem z mchu. Oczka im się zamykały, a Nutka nuciła jeszcze ciszej, aż wszystkie zasnęły. Dobranoc, małe świnki – szepnął wiatr, a gwiazdy zamrugały na pożegnanie.