Trzy misie i nocne światełko

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkały trzy misie: Złotka o miękkim, złocistym futerku, Karmel o słodkim pyszczku i Malinka, najmniejsza z nich, z różowymi łapkami. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, w domku zapadał mrok, a misie tuliły się do siebie pod wielką pierzyną.

Pewnego razu, gdy księżyc świecił jasno, Złotka szepnęła: – Boję się ciemności. Karmel przytulił ją mocniej i odpowiedział: – Ja też. A Malinka dodała cichutko: – Może znajdziemy coś, co rozświetli nasz strach?

Wstały więc wszystkie trzy i zaczęły szukać po całym domku. Zajrzały pod łóżko, do szafy i za firanki. Nagle Malinka znalazła małe, srebrne pudełeczko, które świeciło delikatnym blaskiem. – Popatrzcie! – zawołała. – To musi być nocne światełko!

Złotka otworzyła pudełeczko i w środku zobaczyła maleńki kamień, który migotał jak gwiazda. – To nie zwykły kamień – powiedziała. – To przyjacielski kamień, który rozświetla ciemność, gdy jesteśmy razem. Położyły go na środku pokoju, a ciepłe, złote światło wypełniło cały domek.

Od tej nocy misie już się nie bały. Kiedy robiło się ciemno, siadały w kółku wokół kamienia, opowiadały sobie historie i śmiały się wesoło. Strach zniknął jak poranna mgła, a w jego miejsce pojawiła się odwaga.

– Widzicie? – powiedział Karmel. – Ciemność to tylko czas, kiedy gwiazdy tańczą dla nas. A my mamy siebie nawzajem. Złotka i Malinka przytuliły go mocno, a kamień rozbłysnął jeszcze jaśniej.

W końcu misie zrobiły się senne. Ziewnęły szeroko, ułożyły się wygodnie na łóżku, a kamień przygasł, mrugając jak mała gwiazdka na dobranoc. Cisza otuliła domek, a przez okno wpadało miękkie światło księżyca.

Dobranoc, misie – szepnął wiatr za oknem. I wszystkie trzy zasnęły spokojnie, marząc o słodkich jagodach i ciepłych uściskach, wiedząc, że przyjaźń rozświetla nawet najciemniejszą noc.