Bajka o zgubionej melodii

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała dziewczynka o imieniu Frajda. Miała ona maleńki, srebrny dzwoneczek, który wydawał najpiękniejszą melodię na świecie. Każdego wieczoru, przed snem, Frajda potrząsała dzwoneczkiem, a melodia kołysała ją do snu jak najczulsza kołysanka.

Pewnego dnia, gdy Frajda bawiła się na podwórku, dzwoneczek wypadł jej z rąk i potoczył się gdzieś w trawę. Dziewczynka szukała i szukała, ale dzwoneczka nigdzie nie było. Zaczęła płakać – jak teraz zaśnie bez swojej melodii?

Podbiegła do wiewiórki Kiki, która skakała po gałęziach. „Kiko, nie widziałaś mojego dzwoneczka?” – zapytała. Wiewiórka pokręciła głową i obiecała pomóc w szukaniu. Sprawdziły każdą dziuplę, każdy krzaczek, ale bez skutku.

Potem Frajda spotkała ptaszka Ćwirka, który śpiewał na płocie. „Ćwirku, może ty wiesz, gdzie jest mój dzwoneczek?” Ptaszek zaćwierkał smutno i poleciał zobaczyć z góry, czy go nie dostrzeże. Wrócił z niczym.

Nadszedł wieczór. Frajda usiadła na werandzie, smutna i zmęczona. Nagle usłyszała cichutki dźwięk – jakby jej melodia, ale inna, bardziej srebrzysta. Uniosła głowę i zobaczyła, że na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy.

To one śpiewały! Melodia, którą tak kochała, teraz płynęła z gwiazd. Frajda uśmiechnęła się. Zrozumiała, że dzwoneczek nie zginął – po prostu jego muzyka trafiła do nieba, gdzie będzie grać na zawsze.

Leśne zwierzęta przyszły pożegnać się z nią na dobranoc. Wiewiórka Kiko podała jej mały, błyszczący kamyk, a ptaszek Ćwirek zostawił na parapecie piórko. Ale Frajda wiedziała, że największym podarunkiem jest ta gwiaździsta melodia.

Frajda położyła się do łóżka i spojrzała w okno. Na niebie migotały gwiazdy, a w ich blasku słychać było znajomą melodię. Zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, moja melodio.” I tak zasnęła spokojnie, wiedząc, że prawdziwa muzyka nigdy nie ginie – po prostu gra z innego miejsca.