Kicuś uczy się dzielić

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał króliczek o imieniu Kicuś. Miał mięciutkie, białe futerko i długie uszy, które zawsze sterczały na baczność. Kicuś uwielbiał marchewki – całe pole marchwi było jego skarbem. Każdego ranka zbierał największe, najsoczystze marchewki i chował je do swojej spiżarni. Nie chciał się nimi dzielić z nikim, nawet z najlepszym przyjacielem.

Pewnego dnia do Kicusia przyszła mała myszka Pola. „Kiciusiu, jestem bardzo głodna. Czy mógłbyś podzielić się ze mną jedną marchewką?” – zapytała cichutko. Kicuś zmarszczył nosek. „Nie, te marchewki są tylko dla mnie. Sam je zbierałem.” Pola spuściła główkę i odeszła.

Kicuś patrzył za myszką, ale nie czuł się dobrze. W lesie zobaczył wiewiórkę, która dzieliła się orzechami z ptaszkiem. Zobaczył jeżyka, który pomagał zebrać jagody dla rodziny. Wszyscy byli uśmiechnięci i radośni. Kicuś zastanowił się, dlaczego on nie czuje takiej radości.

Wieczorem Kicuś poszedł do spiżarni. Spojrzał na stos marchewek. Nagle przypomniał sobie smutną buzię myszki Poli. Poczuł, że w jego brzuszku pojawił się dziwny ciężar. „Może jednak powinienem się podzielić?” – pomyślał.

Następnego dnia Kicuś wziął kilka marchewek i pobiegł do nory Poli. „Pola, przepraszam. Chcę się z tobą podzielić. Masz, jedz.” Pola uśmiechnęła się szeroko. „Dziękuję, Kiciusiu! To bardzo miłe z twojej strony.” Razem usiedli na polanie, chrupiąc marchewki i rozmawiając o leśnych przygodach.

Potem Kicuś i Pola bawili się w chowanego między krzakami, a wieczorem ułożyli z patyków domek dla żuczka. Kicuś czuł, jak jego serce robi się ciepłe i duże. Zrozumiał, że dzielenie się nie tylko pomaga innym, ale też sprawia, że sam jest szczęśliwszy.

Od tego dnia Kicuś chętnie dzielił się marchewkami z przyjaciółmi. A gdy ktoś przychodził głodny, zawsze miał dla niego kilka marchewek i uśmiech. W lesie zrobiło się weselej, a wszystkie zwierzęta lubiły bawić się z Kicusiem.

Gdy zapadł wieczór, Kicuś położył się w swoim legowisku. Przez okno widział migoczące gwiazdy. Westchnął spokojnie i pomyślał: „Jaki piękny świat, gdy ma się przyjaciół”. Zamknął oczy i zasnął, a gwiazdy cicho nuciły mu kołysankę.