Bajka o Tosi i Tymku: Skarb w Starym Dębie

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego popołudnia Tosia i jej młodszy braciszek Tymek bawili się w ogrodzie pod wielkim, starym dębem. Nagle Tymek zauważył coś błyszczącego w trawie – to był mały, złoty kluczyk!

– Ojej! Skąd się tu wziął? – zdziwiła się Tosia, biorąc kluczyk do ręki. Był lekki i ciepły, jakby ktoś go specjalnie dla nich zostawił. – Może pasuje do jakiegoś zamka? – zastanawiała się.

Dzieci postanowiły poszukać skarbu. Najpierw sprawdziły stary kredens w domu, potem drewnianą skrzynkę na zabawki, ale kluczyk nie pasował do żadnego zamka. – Może to klucz do zaczarowanych drzwi? – szepnął Tymek z wypiekami na twarzy.

Wtedy Tosia spojrzała na dąb. W jego pniu, tuż nad ziemią, była mała, okrągła dziurka. – Spróbujmy tutaj! – zawołała. Tymek wsunął kluczyk do dziurki i przekręcił. Zaskoczyło – rozległ się cichy trzask i w pniu otworzyły się malutkie drzwiczki.

W środku, na miękkim mchu, leżał nie złoty puchar, ale mały, wiklinowy koszyczek. W nim znajdowały się: list od wiewiórki z podziękowaniem za orzechy, które Tosia i Tymek zostawili jej zimą, oraz dwa kamyki – jeden w kształcie serca, drugi w kształcie gwiazdki.

– To nie jest zwykły skarb – powiedziała Tosia, biorąc do ręki serduszko. – Ktoś chciał nam powiedzieć, że przyjaźń i dobroć są ważniejsze niż złoto. Tymek przytulił kamyk-gwiazdkę i uśmiechnął się. – A ten jest dla mnie, żebym zawsze pamiętał o naszej przygodzie.

Dzieci usiadły pod dębem, trzymając skarby w dłoniach. Słońce powoli chowało się za chmurami, a wiatr szeleścił liśćmi. Tosia przytuliła Tymka. – Wiesz co? Największym skarbem jest to, że mamy siebie – szepnęła.

Gdy mama zawołała je na kolację, schowały kamyki do kieszeni. Wieczorem, leżąc w łóżkach, patrzyły przez okno na pierwszą gwiazdę. Tymek zamknął oczy, ściskając w dłoni gwiazdkowy kamyk. – Dobranoc, Tosiu – mruknął sennie. – Dobranoc, Tymku – odpowiedziała Tosia, a gwiazdy na niebie zaczęły mrugać do nich przyjaźnie.