Kolorowe Przedszkole w Leśnej Dolinie

— Bajka do czytania —

W Leśnej Dolinie, wśród starych dębów i kolorowych kwiatów, znajdowało się wyjątkowe przedszkole. Prowadziła je Pani Sowa, mądra i cierpliwa nauczycielka. Każdego ranka do przedszkola przychodziły małe zwierzątka: zajączki, wiewiórki, jeżyki, a nawet mały lis. Wszystkie były inne – niektóre miały długie uszy, inne puszyste ogony, a jeszcze inne kolczaste grzbiety. Ale Pani Sowa mówiła zawsze: „Każdy z was jest wyjątkowy i właśnie to nas łączy.”

Pewnego dnia do przedszkola przyszła nowa koleżanka – mała żyrafa o imieniu Zosia. Była bardzo wysoka, miała długą szyję i plamki na całym ciele. Inne zwierzątka nigdy wcześniej nie widziały żyrafy. Zajączek Kicuś patrzył na nią z zaciekawieniem i powiedział: „Ojej, jaka ty jesteś wysoka! Aż muszę zadzierać głowę, żeby zobaczyć twoją twarz.” Zosia uśmiechnęła się nieśmiało. „Tak, jestem inna, ale chciałabym się z wami bawić” – odpowiedziała.

Wiewiórka Rufcia, która uwielbiała zbierać orzechy, zobaczyła, że Zosia ma długą szyję i może dosięgnąć najwyższych gałęzi. „Zosiu, pomóż mi zdjąć tego wielkiego orzecha z tej wysokiej gałęzi!” – zawołała. Zosia z radością wyciągnęła szyję i delikatnie zerwała orzech. Wszystkie zwierzątka klasnęły w łapki. „Dzięki tobie mamy smaczny orzech!” – powiedział jeżyk Ignaś.

Ale nie wszystkie zwierzątka były od razu przekonane. Mały lis Teoś, który lubił być najszybszy w zabawie, burknął: „Ona ma taką długą szyję, że nie zmieści się w naszej norze. Nie może się z nami bawić w chowanego!” Zosia spuściła głowę i zrobiło jej się smutno. Pani Sowa pochyliła się nad Teosiem i zapytała łagodnie: „A czy próbowałeś zapytać Zosię, jakie zabawy lubi ona? Może nauczy nas czegoś nowego?”

Teoś pomyślał i podszedł do Zosi. „Przepraszam” – powiedział. „Co ty lubisz robić?” Zosia od razu się rozpromieniła. „Uwielbiam bawić się w baloniki! Potrafię nadmuchać policzki i puszczać bańki z trawy. A także mogę was wozić na mojej szyi, jakby była zjeżdżalnią!” Zwierzątka spojrzały po sobie zdziwione. „Zjeżdżalnia? To brzmi super!” – zawołał Kicuś. I tak wszyscy zaczęli bawić się z Zosią – toczyli się z jej szyi, a ona robiła tunele ze swoich długich nóg.

Po jakimś czasie Teoś polubił Zosię najbardziej. Okazało się, że Zosia bardzo dobrze widzi z góry i może wypatrywać najfajniejszych miejsc do zabawy. A jej plamki były idealne do gry w „znajdź różnicę”. Każdy znalazł w niej coś wyjątkowego. Nawet jeżyk Ignaś, który bał się użądlić kogoś swoimi kolcami, dostał od Zosi przytulenie – ona mogła go objąć delikatnie swoją długą szyją, nie bojąc się kolców.

Pod koniec dnia Pani Sowa zebrała wszystkie zwierzątka na dywanie. „Widzicie” – powiedziała – „każdy z was jest inny, ale to właśnie te różnice sprawiają, że nasza zabawa jest ciekawsza. Gdybyśmy wszyscy byli tacy sami, świat byłby nudny jak szara ściana. Dziękuję Zosi, że przyszła do nas, i dziękuję wam, że nauczyliście się ją akceptować.”

Zwierzątka przytuliły się do siebie. Zosia położyła swoją głowę na miękkim mchu, a pozostałe maluchy ułożyły się wokół niej. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a księżyc cicho uśmiechał się do Leśnej Doliny. Pani Sowa cichutko zamknęła drzwi przedszkola i powiedziała: „Dobranoc, moje kolorowe skarby. Śpijcie spokojnie, marząc o przygodach wśród przyjaciół.” Wszystkie zwierzątka zasnęły, czując się bezpieczne i kochane.