Kolorowe piórka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, na skraju łąki pełnej kwiatów, mieszkał wróbelek Franio. Franio miał szare piórka, jak wszystkie wróbelki, ale bardzo lubił patrzeć na kolorowe ptaki, które przylatywały z daleka. Pewnego dnia postanowił zaprosić je do wspólnej zabawy.

Franio usiadł na gałązce i zaćwierkał głośno: „Hej, przyjaciele! Chodźcie się bawić!”. Na jego wołanie przyleciała sójka Zosia w błękitnej sukience, gil Grześ z czerwoną kamizelką na piersi i sikorka Kasia w żółtym sweterku. Każdy wyglądał inaczej, ale wszyscy uśmiechali się radośnie.

„Zagrajmy w chowanego!” – zaproponował Franio. Ptaszki rozleciały się po lesie. Sójka Zosia schowała się za pniem dębu, gil Grześ w krzakach malin, a sikorka Kasia w gęstwinie liści. Franio szukał ich długo, bo każde było tak dobrze ukryte.

Kiedy w końcu znaleźli się wszyscy na polanie, Franio westchnął: „Jesteście tacy różni! Zosia ma niebieskie piórka, Grześ czerwone, a Kasia żółte. Ja jestem tylko szary”. Zosia przytuliła go skrzydełkiem: „Ale ty masz najładniejszy śpiew ze wszystkich!”.

„A ja lubię, jak opowiadasz o swoich podróżach po lesie” – dodał Grześ. Kasia pokiwała główką: „I zawsze dzielisz się okruszkami chleba. Każdy z nas jest inny, ale to dobrze! Dzięki temu możemy się od siebie uczyć”.

Franio spojrzał na swoich przyjaciół i poczuł, że wcale nie musi być taki sam jak oni. Ważne, że są razem i dobrze się ze sobą bawią. „To prawda” – zaćwierkał wesoło. „Lubię was takich, jacy jesteście!”.

Od tego dnia ptaszki spotykały się codziennie na polanie. Każdy przynosił coś od siebie: Zosia opowiadała o błękitnym niebie, Grześ o czerwonych jagodach, Kasia o żółtych słonecznikach, a Franio śpiewał im swoje najpiękniejsze piosenki.

Kiedy nadchodził wieczór, wszystkie ptaki siadały razem na starym dębie i patrzyły, jak słońce zachodzi za las. Franio wtulił się w miękkie piórka przyjaciół i pomyślał, że różnorodność czyni świat piękniejszym. I tak, wśród kolorowych piór i cichych ćwierkań, zasnął spokojnie.

Następnego dnia do stawki przyleciał nowy ptaszek – kukułka Kuba, który miał szaro-brązowe upierzenie. Inne ptaki zaczęły szeptać, że jest inny. Franio poderwał się i powiedział: „Hej, przyjaciele! Pamiętacie, jak ja też byłem smutny, że jestem szary? Każdy jest wyjątkowy, także Kuba!”. I tak Kuba dołączył do wesołej gromady, ucząc się nowych zabaw i piosenek.