Tęczowe skrzaty i zagubiony kolor

— Bajka do czytania —

W Kolorowej Łące mieszkały skrzaty, każde w swoim ulubionym kolorze. Były skrzaty czerwone, niebieskie, żółte i zielone. Wszystkie bawiły się razem, tańczyły i śpiewały. Pewnego dnia do Łąki przyszedł mały skrzacik, który wyglądał zupełnie inaczej – był cały w drobne, tęczowe plamki. Żaden skrzat nie widział wcześniej kogoś takiego.

Niebieski Skrzat, który uważał się za najważniejszego, zmarszczył nosek. „Kim ty jesteś?” – zapytał z nieufnością. Tęczowy Skrzacik uśmiechnął się nieśmiało. „Nazywam się Bazyl. Przyszedłem zza Tęczowego Wzgórza. U nas wszystkie skrzaty są nakrapiane.” Powiedział to cichutko, bo w Kolorowej Łące nikt jeszcze nie słyszał o takich skrzatach.

Czerwony Skrzat podbiegł ciekawie. „Bazyl, jak to możliwe, że masz tyle kolorów naraz?” – zapytał. Bazyl pokazał swoją łapkę: „Każda plamka to inna przygoda, którą przeżyłem. Gdybyście chcieli, mógłbym wam o nich opowiedzieć.” Zielony Skrzat, który był bardzo spokojny, usiadł obok i powiedział: „Chętnie posłuchamy. Opowiadaj!”

Bazyl opowiedział, jak razem z przyjaciółmi malował liście na różne odcienie zieleni, jak szukał złotego pyłku w promieniach słońca i jak tańczył z kroplami deszczu. Skrzaty słuchały z otwartymi buziami. Żółty Skrzat zachichotał: „My też tak robimy, tylko nigdy nie robimy tego z różnymi kolorami. Czy możemy się od ciebie nauczyć?”

Bazyl skinął głową i zaproponował, żeby razem stworzyli wielką, kolorową tęczę na niebie. Każdy skrzat miał pomalować swoją ulubioną chmurkę swoim kolorem. Ale Niebieski Skrzat wciąż stał z boku i kręcił noskiem. „Nie podoba mi się ten pomysł. Moje niebo ma być tylko niebieskie!” – powiedział i odwrócił się plecami.

Wtedy Czerwony Skrzat podszedł do niego i położył mu łapkę na ramieniu. „Widzisz, Niebieski, każdy z nas jest inny i to jest wspaniałe. Gdybyśmy wszyscy byli tacy sami, Łąka byłaby nudna. Bazyl wnosi do nas mnóstwo nowych pomysłów i radości. Spróbuj się z nim pobawić, a zobaczysz, że to przyjemne.”

Niebieski Skrzat pomyślał przez chwilę. Zrozumiał, że różnice nie są złe, a wręcz przeciwnie – czynią świat piękniejszym. Odwrócił się i uśmiechnął do Bazyla. „Przepraszam, Bazylu. Byłem niemądry. Pokażesz mi, jak malować tęczowe wzory?” Bazyl ucieszył się i przytulił go.

Od tego dnia wszystkie skrzaty malowały razem, tworząc najpiękniejsze tęcze, jakie kiedykolwiek widziała Kolorowa Łąka. Każdy skrzat pozostał sobą – jedni mieli jeden kolor, inni wiele – ale wszyscy szanowali się nawzajem i czerpali radość z bycia razem. Wieczorem siadali na polanie i patrzyli w niebo pełne gwiazd, a Bazyl śpiewał im kołysankę o przyjaźni.