Kolorowe Kredki Tosi

— Bajka do czytania —

W małym, żółtym domku mieszkała Tosia. Tosia miała pudełko kredek – dużych, grubych i bardzo kolorowych. Każda kredka była inna: czerwona jak truskawka, niebieska jak niebo, zielona jak trawa, żółta jak słońce i pomarańczowa jak pomarańcza.

Pewnego dnia Tosia chciała narysować domek. Sięgnęła po czerwoną kredkę. Ale czerwona kredka powiedziała: – Nie chcę rysować domku! Ja lubię rysować tylko kwiatki. – Tosia zdziwiła się, bo myślała, że kredki robią wszystko, co im się każe.

Wtedy niebieska kredka dodała: – Ja też nie chcę rysować domku. Wolę rysować wodę w jeziorze. – Zielona kredka powiedziała: – A ja drzewa i trawę. – Żółta zawołała: – Ja tylko słoneczka! – A pomarańczowa pisnęła: – Ja tylko motylki!

Tosia poczuła smutek. – Jak ja narysuję domek, skoro każda kredka lubi co innego? – zapytała. Kredki spojrzały po sobie. Czerwona kredka powiedziała: – Może spróbujemy razem? Ja narysuję kwiatki przy domku. – Niebieska dodała: – Ja zrobię jeziorko obok. – Zielona: – A ja drzewo. – Żółta: – Słoneczko na niebie. – Pomarańczowa: – I motylka nad kwiatkiem.

Tosia uśmiechnęła się. – To będzie najpiękniejszy domek na świecie! – powiedziała. I tak kredki, każda rysując to, co lubi, stworzyły razem wspaniały obrazek. Domek stał wśród kwiatów, przy jeziorku, pod drzewem, w blasku słońca, a nad wszystkim latał pomarańczowy motylek.

Od tego dnia Tosia wiedziała, że nie trzeba, żeby wszyscy byli tacy sami. Każdy ma swoje ulubione rzeczy i to jest w porządku. Kiedy wszyscy robią to, co potrafią najlepiej, razem tworzą coś pięknego.

Wieczorem Tosia położyła kredki do pudełka, pogłaskała każdą z nich i szepnęła: – Dziękuję, że jesteście różne. – Potem zamknęła oczy, a nad jej łóżkiem zaświeciły gwiazdy – każda inna, każda piękna. I Tosia zasnęła spokojnie, wiedząc, że różnorodność jest cudowna.