Bajka o tirach, które uczyły się pomagać

— Bajka do czytania —

W wielkiej, błyszczącej bazie tirów, tam gdzie słońce budziło się nad górami paczek, mieszkały dwa zaprzyjaźnione tiry: Tirek Felek i Tirka Róża. Felek był wielki, czerwony i bardzo dumny ze swojego silnika.

Felek zawsze woził najcięższe ładunki – drewno na budowy, kamienie na drogi, a czasem nawet całe wielkie góry piasku. Mówił do Róży: „Jestem najsilniejszym tirem w całej bazie! Nic mnie nie zatrzyma!”.

Róża była mniejsza, niebieska i spokojna. Wozila głównie jabłka i mleko w lśniących skrzynkach. Często pomagała innym: małemu autku, które nie mogło ruszyć z miejsca, albo staremu traktorowi, który ugrzązł w błocie.

Pewnego dnia, na zakręcie koło starego lasu, Felek wjechał w wielką kałużę pełną śliskiego błota. Jego wielkie koła zakręciły się, ale nie mogły złapać przyczepności. „Uch, nie ruszę się!” – zafrasował się Felek.

Próbował jechać do przodu, próbował cofać, ale tylko głębiej grzązł w błocie. Zrobiło mu się smutno. „Jestem taki silny, a nie mogę wyjechać z tej kałuży” – westchnął ciężko.

Wtedy podjechała do niego Róża. „Nie martw się, Felku, ja ci pomogę – powiedziała cicho. – Jestem może mniejsza, ale razem damy radę.” I Tirek Felek przyjął pomoc od małej Tirki Róży. Związały się linami, Róża pociągnęła i po chwili Felek był już na suchej drodze.

Od tego dnia Felek nie mówił już, że jest najsilniejszy. Zrozumiał, że prawdziwa siła to umieć pomagać i umieć prosić o pomoc, kiedy jej potrzebujemy. A wieczorem, kiedy gwiazdy zapalały się nad bazą, oboje zasnęli spokojnie, cicho szumiąc silnikami.

Morał z tej bajki jest taki: każdy, nawet największy i najsilniejszy, czasem potrzebuje drobnej pomocy od kogoś mniejszego. I to jest w porządku.