Bajka o małym smokach z Tokio

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za wielkim oceanem, leży miasto, które nigdy nie śpi – Tokio. W dzień jest głośne i kolorowe, a nocą rozświetlają je miliony małych światełek. Tam właśnie, na dachu wysokiego budynku, mieszkał mały smok o imieniu Ryu.

Ryu był malutki, zielony i miał skrzydła jak liście klonu. Bardzo chciał być duży i silny, jak stare smoki z gór, ale na razie ledwo sięgał czubkiem ogona do klamki. Każdego ranka siadał na krawędzi dachu i patrzył, jak ludzie spieszą się do pracy, a pociągi pędzą jak błyskawice.

Pewnego dnia, gdy Ryu próbował zrobić mały ognisty kłębek, usłyszał cichutki płacz. Spojrzał w dół i zobaczył małą dziewczynkę, która zgubiła swoją czerwoną laleczkę. Laleczka spadła za płot i wisiała na gałęzi wiśni, a dziewczynka nie mogła jej dosięgnąć.

Ryu zastanawiał się przez chwilę. Był mały, ale miał skrzydła. Zebrał całą odwagę, rozpostarł je szeroko i frunął w dół, prosto na gałąź. Gałąź była cienka i chwiała się na wietrze, ale Ryu delikatnie chwycił laleczkę i podał ją dziewczynce.

Dziewczynka uśmiechnęła się szeroko. – Dziękuję, mały smoku! – powiedziała. – Jesteś bardzo dzielny! Ryu poczuł, jak w brzuchu rośnie mu ciepło – to nie był ogień, tylko radość. Zrozumiał, że nie trzeba być wielkim, żeby być silnym.

Od tego dnia Ryu latał po całym Tokio i pomagał, gdzie tylko mógł. Pomógł kotu zejść z dachu, oddał zgubiony kapelusz starszej pani, a nawet pokazał drogę zagubionemu turystowi. Każda dobra rzecz dodawała mu sił, a jego ogon rósł i rósł.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za wieżowcami, Ryu wracał na swój dach. Siadał wygodnie, patrzył na migające neony i czuł, że jest dokładnie tam, gdzie powinien być. Niebo nad Tokio było jak wielki, ciepły koc usiany gwiazdami.

Ryu zamknął oczy, a wiatr delikatnie muskał jego zielone łuski. Wiedział, że jutro znów będzie mógł komuś pomóc. A teraz, gdy księżyc wstał nad miastem, mały smok zasnął spokojnie, marząc o przygodach pełnych uśmiechów.