Bajka o latającym lwie z Londynu

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, nad wielkim miastem z czerwonymi autobusami i wysokimi wieżami, mieszkał mały lew o imieniu Leo. Nie był to zwykły lew – miał skrzydła z mgły i deszczu, a jego grzywa lśniła jak złote światła ulicznych latarni.

Leo mieszkał na dachu starej, czerwonej budki telefonicznej przy Tamizie. Każdej nocy, gdy dzieci kładły się spać, Leo rozkładał skrzydła i latał nad mostem Tower Bridge, sprawdzając, czy wszystkie gwiazdy wiszą na swoim miejscu.

Pewnego razu mała dziewczynka o imieniu Maja przyjechała do Londynu z rodzicami. Zgubiła się wśród wysokich budynków i usiadła na ławce w parku, płacząc cichutko. Leo usłyszał jej smutek i podleciał blisko.

– Nie płacz – szepnął Leo, siadając obok na ławce. – Widzisz ten wielki zegar nad Tamizą? To Big Ben. Gdy wybije ósmą, twoi rodzice będą czekać na ciebie przy jego wieży. Wystarczy, że pójdziesz w stronę dźwięku.

Maja otarła łzy i poszła za wskazówkami lwa. Szła obok czerwonych autobusów i czarnych taksówek, aż dotarła pod wysoką wieżę. Tam czekali jej rodzice, uśmiechnięci i spokojni. Maja pomachała Leo, który siedział na dachu budki i machał łapą.

Od tamtej pory Leo został przyjacielem wszystkich dzieci, które gubiły się w Londynie. Pokazywał im drogę do domu, uczył, jak czytać mapy z chmur i jak słuchać dźwięku dzwonów. Dzieci mówiły na niego „Strażnik Mostów”.

Kiedy nadchodziła noc, Leo siadał na moście i opowiadał historie o tym, jak światła miasta układają się w gwiazdy na ziemi. A każde dziecko, które go słuchało, czuło się bezpieczne i wiedziało, że nawet w wielkim mieście można znaleźć przyjaciela.

– Dobranoc, Leo – szepnęła Maja, gdy wracała do hotelu. – Dobranoc, mała – odpowiedział lew i zamknął oczy, a nad Londynem zapadła cicha, spokojna noc pełna migoczących świateł.