Bajka o tirze, który lubił pomagać

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku pod lasem mieszkał sobie Stefek – mały, czerwony tir z wielkimi kołami i uśmiechem na masce. Codziennie rano budził się z marzeniem, by jak najszybciej rozwozić przesyłki po całej Polsce.

Pewnego dnia Stefek dostał ważne zlecenie – musiał zawieźć wielką, pachnącą przesyłkę do samej Warszawy. „Tylko się nie spóźnij!” – powiedział pan dyspozytor. Stefek natychmiast odpalił silnik i ruszył w drogę, aż mu koła furkotały z pośpiechu.

Jechał szybko, ale wkrótce na drodze zobaczył kozę, która stała przestraszona na środku. „Beeee, zgubiłam swoją córeczkę!” – zapłakała. Stefek chciał pomóc, ale bał się spóźnić. W końcu zatrzymał się, zapytał kozę, gdzie ostatnio widziała małą, i wspólnie poszukali jej w zagajniku. Znaleźli koziołka, który utknął w krzakach.

Gdy pomógł koziej rodzinie, pojechał dalej, ale za zakrętem zobaczył zepsuty traktor. Rolnik machał do niego: „Tirku, pomożesz? Koło mi odpadło!” Stefek wyjął ze schowka zapasowe narzędzia i pomógł przymocować koło. Traktor zaterkotał radośnie i ruszył.

Znowu na trasie, ale przed nim pojawił się długi korek. Z opowieści innych aut dowiedział się, że na drodze leży wielki kamień. Stefek pomyślał: „A gdyby tak odsunąć go na bok?” Podjechał, zaczepił kamień o specjalny hak i pomalutku odholował go na pobocze. Samochody trąbiły mu na podziękowanie.

Kiedy w końcu dotarł do Warszawy, było już prawie ciemno. Dostarczył przesyłkę pani, która ucieszyła się, że Stefek przyjechał. „Dziękuję, że zdążyłeś!” – powiedziała. Stefek uśmiechnął się i pomyślał, że nie chodziło tylko o pośpiech, ale też o to, żeby pomagać po drodze.

Wracając do domu, patrzył na rozgwieżdżone niebo. Tiry na autostradzie migały jak gwiazdy. Wjechał na swoje miejsce w garażu, zamknął reflektory i cichutko szepnął: „Dobranoc, świecie.” Silnik mu zagrał słodką kołysankę, a Stefek zapadł w głęboki, spokojny sen.