Bajka o teleskopie dla dzieci

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy niebo było czyste jak szklana kula, Zosia dostała od dziadka dziwny, długi przedmiot owinięty w srebrny papier. – Co to jest? – zapytała, a dziadek uśmiechnął się tajemniczo. – To teleskop, mały odkrywco. Dzięki niemu zobaczysz rzeczy, o jakich nawet nie śnisz – powiedział i pomógł Zosi rozłożyć nóżki przyrządu.

Zosia ostrożnie skierowała szklane oko teleskopu w stronę księżyca. Krzyknęła z zachwytu, bo nagle zobaczyła góry, doliny i okrągłe kratery, jakby księżyc był wielką, srebrną kroplą deszczu. – Dziadku, on jest blisko! – zawołała.

Potem przesunęła teleskop wyżej, między gwiazdy. Każda z nich wyglądała inaczej: jedne były błękitne jak woda, inne czerwone jak maliny, a jeszcze inne żółte jak miód. Nagle Zosia zauważyła jedną – bardzo jasną i iskrzącą się na fioletowo. – Kim jesteś? – szepnęła.

Wtedy stało się coś niezwykłego. Gwiazda zaczęła mrugać w równym rytmie: raz, dwa, trzy… jakby mówiła: „Chodź, opowiem ci historię”. Zosia poczuła, że teleskop jest jak magiczne okno, przez które gwiazdy mogą z nią rozmawiać.

Dziadek usiadł obok i opowiedział jej legendę o tej fioletowej gwieździe: – To stara latarnia dla kosmicznych podróżników. Kiedy gubią drogę, ona mruga, żeby wiedzieli, dokąd lecieć. Każdy, kto na nią spojrzy, może spełnić jedno marzenie. Zosia zamknęła oczy i pomyślała o locie w kosmos.

– A mogę polecieć tam, gdzie ona? – zapytała. Dziadek pogłaskał ją po głowie: – Twój teleskop to statek kosmiczny. Wystarczy, że popatrzysz i zamkniesz oczy, a twoja wyobraźnia poniesie cię dalej niż jakakolwiek rakieta. I tak Zosia przeniosła się myślami do fioletowej latarni, gdzie tańczyła z gwiazdami.

Kiedy wróciła na Ziemię, niebo było już ciemniejszym granatem, a gwiazdy zaczęły migotać coraz wolniej. Zosia przeciągnęła się i ziewnęła. – Dziadku, dziękuję za teleskop – szepnęła. – Dzięki niemu niebo stało się dla mnie opowieścią.

Tej nocy Zosia zasnęła z uśmiechem, a nad jej domem świeciła fioletowa gwiazda. Wokół panowała cisza, a sen przyszedł lekko jak piórko. Dobranoc, gwiazdko – szepnęła jeszcze, zanim oczy same się zamknęły.