Bajka o Teheranie i latającym dywanie

— Bajka do czytania —

W samym środku wielkiego Teheranu, gdzie ulice tętnią życiem, a w powietrzu unosi się zapach szafranu i świeżego chleba, mieszkała mała Sara. Jej dom stał przy ulicy, która każdego ranka budziła się do gwaru rozmów, śmiechu i klaksonów samochodów. Sara uwielbiała patrzeć z balkonu na miasto – na wzgórza w oddali, na kolorowe kopuły meczetów i na gołębie, które krążyły nad dachami.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, a niebo przybrało odcień pomarańczy i różu, Sara znalazła na strychu starą skrzynię. W środku leżał zwinięty dywan – taki, jakie tka się w Iranie od setek lat. Był pełen wzorów: niebieskich, czerwonych i złotych, a na jego brzegach wiły się misterne kwiaty. Sara dotknęła go delikatnie i nagle dywan zaczął lekko drżeć.

„Cześć, jestem Parwiz!” – powiedział cienki głosik. Sara aż podskoczyła. To dywan mówił! „Jestem latającym dywanem, ale już dawno nikt mnie nie używał. Może chciałabyś polecieć ze mną nad Teheran?” – zapytał. Sara kiwnęła głową, a dywan uniósł się lekko nad podłogę.

Wylecieli przez okno i wznieśli się wysoko nad miasto. Z góry Teheran wyglądał jak ogromny, kolorowy kobierzec. Sara widziała minarety, wieżę Milad i stare bazary, gdzie ludzie kupowali pistacje i suszone owoce. „Spójrz tam” – powiedział Parwiz, wskazując na park. „To Park Laleh. Zobacz, dzieci bawią się w chowanego wśród drzew!” Sara machała im ręką, ale one jej nie widziały – były zbyt zajęte zabawą.

Nagle dywan skręcił w stronę gór Alborz. „Polecimy tam, gdzie śnieg leży nawet latem!” – zawołał Parwiz. Lecąc nad doliną, Sara ujrzała stare miasto z glinianymi domkami. „To Szemiran” – wyjaśnił dywan. „Mieszkali tu ludzie, którzy robili najlepsze lody w całym Iranie. Chcesz spróbować?” Po chwili znaleźli się na małym placu, gdzie staruszek w kapeluszu sprzedawał lody o smaku różanym i szafranowym. Sara zjadła jednego – był słodki i pachniał latem.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Parwiz powiedział: „Musimy wracać, bo twoi rodzice będą się martwić”. Sara przytuliła się do miękkiego dywanu. „Dziękuję, Parwiz. To była najpiękniejsza przygoda w moim życiu”. Dywan zaśmiał się cicho: „Pamiętaj, Saro, że najpiękniejsze skarby nie są daleko – są tuż obok, w uśmiechu mamy i w zapachu domowego chleba”.

Wrócili do pokoju Sary, a dywan zwinął się z powrotem w skrzyni. „Dobranoc, mała przyjaciółko” – szepnął. Sara położyła się do łóżka, a przez okno widziała migoczące światła Teheranu. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy – małe, ciepłe punkciki, które przypominały jej o dzisiejszej podróży. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jutro znów polecę z Parwizem, ale najpierw muszę się wyspać”. I tak, otulona ciszą nocy, zasnęła spokojnie.