Bajka o Oksfordzie dla dzieci

— Bajka do czytania —

Mały Borys mieszkał w małym domku na skraju wielkiego lasu. Każdego wieczoru, gdy gwiazdy zaczynały mrugać na niebie, słyszał cichutki dźwięk, który płynął z daleka. To był dźwięk Złotego Dzwonu z Oksfordu – mówiła mu babcia.

Borys bardzo chciał zobaczyć ten magiczny dzwon. Pewnego ranka spakował do plecaka kanapkę z miodem, jabłko i kocyk. Wyruszył w drogę, a po drodze spotkał sowę Zuzię, która miała okulary na dziobie. – Dokąd idziesz, mały? – zapytała. – Do Oksfordu! – odpowiedział Borys. – To bardzo mądre miasto – mruknęła sowa. – Ale żeby dotrzeć do Złotego Dzwonu, musisz rozwiązać trzy zagadki.

Pierwsza zagadka czekała na moście nad rzeką Isis. Na kamieniu wyryte było: „Co jest cichsze niż szept, a słychać je w całym mieście?” Borys pomyślał o swoich marzeniach. – Marzenia! – zawołał. Most zaskrzypiał i przepuścił go dalej.

Drugą zagadkę znalazł w ogrodzie botanicznym. Kwiaty ułożyły się w napis: „Kto ma najwięcej książek, ten ma najwięcej skarbów?” Borys przypomniał sobie, że w Oksfordzie są ogromne biblioteki. – Kto czyta! – krzyknął. Kwiaty zakwitły i pokazały mu ścieżkę.

Trzecia zagadka była na dziedzińcu starego college'u. Na murze tańczyły cienie: „Co łączy wszystkich ludzi, choć każdy ma inne oczy?” Borys rozejrzał się. Zobaczył studentów z różnych stron świata, którzy się uśmiechali. – Przyjaźń! – powiedział. Cienie zniknęły, a przed nim pojawił się mały, złoty dzwonek.

Dzwonek nie był wielki, ale dźwięczał najpiękniej na świecie. Borys zadzwonił nim raz, a echo poleciało przez całe miasto. Wtedy zrozumiał, że magia Oksfordu nie tkwi w dzwonie, ale w tym, że każdy, kto tu przybywa, może znaleźć coś dla siebie.

Borys usiadł na trawie, zjadł kanapkę i patrzył w niebo. Gwiazdy nad Oksfordem były jaśniejsze niż gdzie indziej. Czuł, że to miejsce jest jak wielka książka, w której każdy może napisać swoją historię.

Wieczorem wrócił do domu. Babcia czekała z herbatą. – I jak było? – zapytała. – Pięknie – odpowiedział Borys. – A dzwon? – dopytywała. – Dzwon dzwoni, ale najważniejsze jest to, co czujesz w sercu – powiedział i przytulił się do babci. Wkrótce zasnął, śniąc o złotych dzwonach i przyjaciołach z całego świata.