Obłoczek i tęcza

— Bajka do czytania —

Na niebie mieszkał mały, puszysty obłoczek. Miał na imię Obłoczek, bo był okrągły i biały jak wata cukrowa. Pewnego dnia, po deszczu, spojrzał w dół i zobaczył smutną, szarą łąkę. Wszystkie kwiaty zwiesiły główki, a trawa była mokra i ponura. Obłoczek postanowił, że coś z tym zrobi.

– Pomyślę, jak rozświetlić tę łąkę! – powiedział do siebie. I wtedy wpadł na pomysł: stworzy tęczę! Ale potrzebował kolorów. Poleciał więc do słonecznika, który stał na skraju łąki. – Słoneczniku, dasz mi odrobinę swojego żółtego koloru? – zapytał. Słonecznik uśmiechnął się i podarował mu garść złotego pyłku.

Obłoczek leciał dalej. Spotkał maki, które tańczyły na wietrze. – Maki, podzielcie się swoim czerwonym kolorem – poprosił. Maki chętnie dały mu odrobinę swojej barwy. Potem poleciał do niezapominajek – te podarowały mu błękit, a do koniczyny – zieleń. Każdy kwiat chciał pomóc, bo wiedział, że Obłoczek ma dobre serce.

Kiedy Obłoczek miał już wszystkie kolory, usiadł na chmurce i spróbował je połączyć. Ale kolory nie chciały się zmieszać – żółty kłócił się z czerwonym, a niebieski z zielonym. Obłoczek smutnie westchnął. – Może nie dam rady – pomyślał.

Wtedy zaświeciło słońce. Jego promienie otuliły Obłoczka ciepłem. – Nie martw się, mały przyjacielu – szepnęło słońce. – Każdy kolor jest inny, ale razem mogą stworzyć coś pięknego. Spróbuj ułożyć je obok siebie, zamiast mieszać. Obłoczek posłuchał i delikatnie ułożył kolory jeden za drugim: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, fioletowy.

Nagle na niebie pojawiła się wielka, lśniąca tęcza. Jej barwy rozświetliły całą łąkę. Kwiaty podniosły główki, trawa zrobiła się soczyście zielona, a wszystkie zwierzęta wybiegły się cieszyć. Łąka znów była radosna! Obłoczek uśmiechnął się szeroko – udało się.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za horyzontem, tęcza powoli zniknęła. Obłoczek był zmęczony, ale szczęśliwy. Usiadł na swojej chmurce, popatrzył na gwiazdy i poczuł, jak ogarnia go spokój. – Dobranoc, łąko – szepnął i zamknął oczy. I tak, cichutko jak piórko, zasnął.