Tajemnica Leśnej Tęczy

— Bajka do czytania —

Na skraju wielkiego lasu, tam gdzie poranna rosa błyszczy jak diamenty, mieszkał mały zajączek o imieniu Puszka. Pewnego dnia obudził się i zobaczył, że świat utracił wszystkie kolory. Wszystko było szare, a słońce świeciło blado. Puszka postanowił odnaleźć zaginioną tęczę i przywrócić barwy swojej ukochanej łące.

Zajączek wyruszył w drogę, skacząc przez szarą polanę. Spotkał wiewiórkę Rudkę, która smutno siedziała na gałęzi. – Rudko, czy wiesz, gdzie podziały się kolory? – zapytał Puszka. Wiewiórka westchnęła: – Słyszałam, że Tęczowy Kwiat na samym szczycie Wzgórza Porannej Rosy może przywrócić barwy. Ale droga jest długa i niebezpieczna.

Puszka bez wahania ruszył dalej. Po drodze dołączyła do niego sowa Mądrala, która postanowiła mu pomóc. – Musimy przejść przez Most Trzech Kamieni i dotrzeć do Źródła Kolorów – powiedziała mądrze. Zajączek czuł, że przyjaciele dodają mu sił i odwagi, by kontynuować tę niezwykłą wyprawę.

Gdy dotarli do mostu, ujrzeli strumień, który szemrał smutnie, bo wszystkie barwy z niego odpłynęły. – Strumieniu, dlaczego jesteś taki szary? – zapytał Puszka. – Bo nikt nie przychodzi się we mnie przejrzeć i powiedzieć mi, jak pięknie wyglądam – odpowiedział cicho. Zajączek pochylił się i szepnął: – Jesteś przejrzysty jak kryształ, to najpiękniejszy kolor!

Wtedy woda zaczęła mienić się błękitem i zielenią. Strumień zaszumiał radośnie: – Dziękuję! Oto mój dar dla ciebie – i wyrzucił na brzeg małe, błyszczące kamyki w kolorach tęczy. Puszka schował je do torebki i ruszyli dalej, a za nimi podążał już mały, kolorowy szlak.

Wspinając się na Wzgórze Porannej Rosy, spotkali motyla Wiolę, który płakał bez skrzydeł. – Straciłem swoje barwy, gdy próbowałem ochronić Tęczowy Kwiat przed zimnym wiatrem – łkał. Puszka podzielił się z nim kamykami, a jeden z nich zamienił się w złoty pył. Motyl otrzepał się i jego skrzydła znów zachwyciły feerią barw.

Wreszcie dotarli na szczyt. W środku polany rósł Tęczowy Kwiat, ale jego płatki były szare. – Kwiatku, potrzebujemy twojej mocy, by przywrócić kolory światu – powiedział cicho Puszka. Kwiat odpowiedział: – Aby mnie rozkwitnąć, musicie wypowiedzieć po jednym kolorze, który najbardziej kochacie. Każde z nas ma w sercu własną tęczę.

Puszka zawołał: – Kocham zieleń trawy i błękit nieba! Rudka dodała: – Uwielbiam pomarańcz zachodów słońca! Mądrala huknęła: – Pragnę fioletu wieczornego nieba! Wiola szepnęła: – Lubię czerwień maków! W jednej chwili Tęczowy Kwiat rozbłysnął wszystkimi barwami, a z niego wystrzeliła wspaniała tęcza, która rozjaśniła cały las.

Kolory wróciły do świata. Łąka znów była zielona, niebo błękitne, a kwiaty mieniły się czerwienią, żółcią i różem. Zwierzęta tańczyły z radości. Puszka uśmiechnął się do przyjaciół: – Odkryliśmy, że prawdziwe kolory nosimy w sercach, a tęcza jest tylko ich odbiciem. Tej nocy zasnął spokojnie, a nad lasem świeciła cudowna, kolorowa wstęga.

Na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy, a lekki wietrzyk niósł zapach miodu i świeżej trawy. Puszka położył się na miękkim mechu, patrząc w rozgwieżdżone niebo. – Każdego dnia możemy tworzyć własną tęczę – szepnął do siebie i zamknął oczy. Sen przyszedł łagodnie, jak obietnica nowego, kolorowego poranka.