Kicia Zosia i pierwszy śnieg

— Bajka do czytania —

Był sobie mały, puszysty kotek o imieniu Zosia. Mieszkała wraz z mamą w przytulnym domku na skraju lasu. Pewnego ranka Zosia obudziła się wcześniej niż zwykle. Wyjrzała przez okno i zamrugała oczami ze zdziwienia. Cały świat za szybą był biały.

- Mamusiu, mamusiu! - zawołała Zosia. - Co się stało z naszym ogródkiem? Gdzie się podziała zielona trawa? Mama uśmiechnęła się ciepło i rzekła: - To śnieg, córeczko. Przyszedł do nas z nieba, żeby okryć ziemię mięciutkim pierzynkiem.

Zosia nie mogła się doczekać, żeby wyjść na dwór. Mama pomogła jej założyć ciepły szalik i rękawiczki. Gdy tylko kotek postawił łapkę na śniegu, poczuł pod palcami coś chłodnego i miękkiego zarazem. Z zachwytu zrobiła wielkie oczy.

- Chodź, pokażę ci coś pięknego - powiedziała mama i poprowadziła Zosię w stronę lasu. Drzewa stały nieruchomo, a na ich gałęziach leżały białe czapy. Cisza była taka głęboka, że Zosia słyszała nawet bicie własnego serduszka.

Nagle spod krzaka wyskoczył zając. Jego sierść też była już biała, prawie niewidoczna na tle śniegu. - Ojej, ale kamuflaż! - zaśmiała się Zosia. Zając pomachał jej ogonkiem i pomknął dalej w las.

Zosia zaczęła skakać po śniegu, a wokół niej unosiły się drobne iskierki. Mama pokazała jej, jak ulepić małego bałwanka. Zosi udało się nawet znaleźć dwa guziczki na oczy i patyk na nos. Bałwanek stał się od razu najlepszym przyjacielem.

Kiedy zrobiło się zimno, mama zaprosiła Zosię do domu. W kuchni czekała gorąca herbata z miodem i pachnące pierniczki. Zosia opowiadała o śnieżnych przygodach, a mama słuchała z uśmiechem. - Czy śnieg zawsze jest taki piękny? - spytała Zosia.

- Śnieg jest piękny, bo uczy nas ciszy i spokoju - odpowiedziała mama. - Ale najbardziej lubię go za to, że mogę spędzić ten czas z tobą. Zosia przytuliła się do mamy i poczuła, jak ciepło rozchodzi się po całym ciele. Za oknem delikatnie sypał śnieg, a ona zasnęła, słysząc tylko bicie mamowego serca.

Tej nocy Zosi śniło się, że tańczy z płatkami śniegu na polanie. Śnieg wirował wokół niej, a świat był miękki i biały jak puch. Gdy się obudziła, za oknem znów było biało, ale tym razem wiedziała już, że każda zima może być przygodą, jeśli ma się przy sobie kogoś bliskiego.