Tata i tajemnica nocy

— Bajka do czytania —

Antek leżał w łóżku i nasłuchiwał. W nocy, gdy wszystko cichnie, w domu pojawiają się różne dziwne odgłosy. Skrzypią podłogi, szumi kaloryfer, a czasem coś puka. Antek zawsze wołał wtedy: „Tato!” I tata przychodził – wielki, silny, odważny.

– Tato, a ty się nigdy nie boisz? – zapytał pewnego wieczoru Antek, gdy tata siadał na brzegu łóżka. Tata uśmiechnął się tajemniczo. – Boję się, ale nauczyłem się, że najważniejsze jest być przy kimś, kto też się boi. Wtedy od razu robi się raźniej.

Następnego dnia tata zabrał Antka na wycieczkę do lasu. Szli wąską ścieżką między wysokimi drzewami, które szeptały liśćmi. – Słyszysz? – spytał tata. – Las opowiada swoje historie. Antek nasłuchiwał. Z początku bał się szelestów, ale gdy tata trzymał go za rękę, wszystko wydawało się przyjazne.

W pewnej chwili usłyszeli głośne huknięcie. Antek przytulił się do taty. – To puszczyk – powiedział tata spokojnie. – To taki nocny ptak, który straszy, ale sam jest mały i naprawdę niegroźny. Antek odetchnął. – A skąd ty to wszystko wiesz? – Bo kiedyś też się bałem, ale im więcej się dowiadywałem, tym mniej było strachu.

Wieczorem, gdy wrócili do domu, Antek pomógł tacie rozpalić kominek. Siedzieli razem, patrząc na tańczące płomienie. – Tato, chciałbym być taki odważny jak ty – szepnął chłopiec. Tata pogłaskał go po głowie. – Odwaga to nie brak strachu, tylko robienie czegoś mimo strachu. A ty dzisiaj byłeś bardzo odważny.

– Naprawdę? – spytał Antek z niedowierzaniem. – Naprawdę – potwierdził tata. – Kiedy poszedłeś sprawdzić, co huczy w krzakach, choć drżały ci kolana. Albo kiedy w nocy wołasz mnie, choć wolisz, żebym to ja przyszedł. To też wymaga odwagi. Antek poczuł, jak rośnie mu serce.

– Każdy ma swoją noc – dodał tata. – Ale gdy świeci w niej światełko od kogoś bliskiego, strach robi się mały jak iskierka. A ty, synku, jesteś moim światełkiem. Antek uśmiechnął się i wtulił w tatę. W kominku trzaskał ogień, a za oknem świeciły pierwsze gwiazdy.

I tak, gdy noc zapadła nad całym domem, Antek zasnął spokojnie. Wiedział już, że tata nie jest superbohaterem, ale kimś, kto zawsze przy nim będzie – nawet wtedy, gdy w ciemności coś zaszumi lub zapuka. A pokój wypełnił cichy, równy oddech i blask gwiazd.