Leśna szkoła przygód

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, a strumyk śpiewał cichutko, stała mała szkoła. Jej ściany były z kory, a dach z liści klonu. Każdego ranka zbierali się tam mali mieszkańcy lasu: zające, jeże, wiewiórki i ptaszki. Dziś był pierwszy dzień szkoły dla małego wiewiórka Felka.

Felek bardzo się denerwował. Jego brzuszek skakał jak piłeczka, a ogonek drżał jak osika. „A co jeśli nie dam rady? A co jeśli nikt nie będzie chciał się ze mną bawić?” – myślał. Mama wiewiórka pogłaskała go po główce i powiedziała: „W szkole czekają na ciebie nowe przygody. Każdy jest inny, ale każdy jest ważny.”

Gdy Felek wszedł do klasy, wszystkie zwierzątka patrzyły na niego z ciekawością. Pani Sowa, nauczycielka, uśmiechnęła się ciepło. „Dzień dobry, Felku. Usiądź obok Zosi – małej myszki.” Felek nieśmiało usiadł. Zosia miała różową kokardkę i uśmiechnęła się do niego. „Cześć! Lubisz rysować?” – zapytała.

Pierwsza lekcja była o drzewach. Pani Sowa pokazała im obrazki: dąb, brzozę, sosnę. „Kto wie, jakie owoce rodzi dąb?” – zapytała. Felek podniósł łapkę. „Żołędzie!” – zawołał. „Brawo!” – pochwaliła pani Sowa. Felek poczuł, że robi się cieplej na serduszku.

Potem przyszła pora na zabawę na podwórku. Wszyscy biegali i skakali. Felek zauważył, że jeżyk Igiełka stoi z boku. „Dlaczego nie bawisz się?” – zapytał. „Bo mam kolce i boję się, że kogoś ukłuję” – odpowiedział Igiełka. Felek pomyślał chwilę. „A może pobawimy się w chowanego? Wtedy nikt się nie zbliży za bardzo” – zaproponował.

Igiełka uśmiechnął się. „Dobry pomysł!” I tak zaczęli się bawić. Felek chował się za krzakiem, a Igiełka za pniem. Nagle usłyszeli płacz. To Zosia myszka potknęła się o korzeń. Felek podbiegł i pomógł jej wstać. „Dziękuję, Felku” – powiedziała Zosia, ocierając łezkę.

Po południu pani Sowa zapytała: „Czego się dzisiaj nauczyliście?” Zosia powiedziała: „Że warto pomagać.” Igiełka dodał: „Że każdy ma coś wyjątkowego.” Felek pomyślał i rzekł: „Że szkoła to nie tylko nauka, ale też przyjaciele.” Pani Sowa pokiwała głową z uznaniem.

Gdy słońce chowało się za horyzont, Felek wrócił do domu. Mama zapytała: „Jak było?” „Najlepiej na świecie!” – odpowiedział. Po kolacji umył ząbki, włożył piżamkę i położył się do łóżka. Mama opowiedziała mu jeszcze krótką bajkę, a potem zgasiła światło.

Felek patrzył przez okno na gwiazdy. Jedna z nich mrugała do niego wesoło. „Dobranoc, gwiazdeczko” – szepnął. „Dobranoc, Felku” – odpowiedziała cisza. I tak, z uśmiechem na pyszczku, mały wiewiórek zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro znów spotka swoich przyjaciół w leśnej szkole.