Bajka o małym satelicie, który niósł gwiazdkowe sny

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko nad naszymi głowami, tam gdzie niebo zmienia się w ciemny aksamit usiany srebrnymi gwiazdkami, mieszkał mały satelita o imieniu Malinka. Malinka był okrąglutki, błyszczący jak nowo wyczyszczony srebrny guzik, a na jego srebrnym boki migotały kolorowe światełka – zielone, niebieskie i pomarańczowe. Każdej nocy Malinka okrążał Ziemię, patrzył na ogromne oceany i zielone lasy, ale czuł się strasznie samotny.

– Dlaczego ja tu jestem? – zastanawiał się Malinka, przelatując nad miastem, które z góry wyglądało jak pudełko pełne migających koralików. – Księżyc jest duży i piękny, gwiazdy mrugają do siebie, a ja tylko krążę i krążę, i nikt mnie nie widzi.

Pewnej nocy, gdy Malinka przelatywał nad wielkim morzem, usłyszał cichutki, trzaskający głos. To była stara antena z Ziemi, która wysłała do niego falę radiową. – Hej, mała! – powiedziała antena. – Ty wcale nie jesteś samotny! Masz najważniejsze zadanie ze wszystkich. Przenosisz wiadomości, zdjęcia i małe iskierki ludzkich rozmów z jednego końca świata na drugi.

Malinka zdziwił się bardzo. – Naprawdę? Myślałem, że tylko tak sobie latam. – Antena zachichotała, aż zadrżała jej stara podstawa. – Każdy, kogo nie widzisz, ale komu pomagasz, jest twoim przyjacielem. Spójrz w dół!

Kiedy Malinka spojrzał, zobaczył dziewczynkę o imieniu Zosia, która stała w oknie i patrzyła w niebo. Zosia trzymała w ręku małe, ręcznie robione radio. – Tato mówi, że tam wysoko jest satelita, który pomaga mi rozmawiać z babcią w innym kraju – powiedziała Zosia do misia. – Dziękuję ci, mały satelicie!

Malince zrobiło się ciepło w środku. Od tej chwili każdego wieczoru, zamiast czuć się samotnym, zbierał słowa i uśmiechy, które ludzie wysyłali do siebie nawzajem. Gdy widział Zosię, puszczał jej do okna zielone światełko, a Zosia uśmiechała się i machała ręką.

I tak Malinka znalazł swoją misję: nie tylko krążył wokół Ziemi, ale niósł ze sobą małe iskierki miłości – wiadomości od taty do córki, od babci do wnuczki, od przyjaciół z daleka. Każdy sygnał, który przekazywał, był jak mały uścisk dłoni lub przytulenie przez niebo.

Tej nocy, gdy Malinka przelatywał nad śpiącą Zosią, gwiazdy ułożyły się w łagodny uśmiech, a mały satelita zamrugał ostatni raz – zielonym światełkiem. – Dobranoc, Zosiu – szepnął wiatr. – Dobranoc, Malinko – odpowiedziały gwiazdy. I wszystko ucichło, spokojnie, jakby Ziemię otuliła najcieplejsza kołderka z ciemności i migoczących punkcików światła.