Bajka o Ceres dla dzieci

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Każdej nocy, zanim zasnęła, patrzyła przez okno w niebo pełne gwiazd. Jedna z nich – malutka i ledwo widoczna – zawsze mrugała do niej wyjątkowo. To była Ceres, największa planetoida w Układzie Słonecznym, a dla Zosi – najlepsza przyjaciółka.

Pewnego wieczoru Zosia westchnęła: – Ceres, jaka ty jesteś daleka… Chciałabym cię odwiedzić. I nagle zobaczyła, jak z Ceres spływa do niej srebrzysta smuga światła. To był promyk pyłu kosmicznego, który delikatnie otulił Zosię. Dziewczynka poczuła się lekka jak piórko i szybowała w górę, wśród gwiazd i planet. Minęła Marsa, który uśmiechnął się do niej czerwonym blaskiem, i przeleciała między gromadami asteroid, które grzecznie ustąpiły jej drogi.

Kiedy dotarła do Ceres, zobaczyła, że planetoida jest okryta delikatną, białą mgiełką. Na jej powierzchni stały malutkie, kryształowe domki, a wśród nich biegały iskierki – maleńkie istotki z przezroczystymi skrzydełkami. Jedna z nich podleciała do Zosi i powiedziała cieniutkim głosikiem: – Witaj, Zosiu! Jestem Pyłek. Czekaliśmy na ciebie.

Pyłek pokazał Zosi swoje królestwo. Były tam fontanny z lodowej wody, która świeciła jak diamenty, i ogrody z gwiaździstymi kwiatami, które kwitły tylko w blasku Słońca. – To wszystko jest takie piękne – zachwyciła się Zosia. – Ale dlaczego nikt nie wie, że tu jest tak cudownie? Pyłek uśmiechnął się: – Bo każdy szuka skarbów w wielkich rzeczach, a one są w maleńkich, jak pyłek na twoim rękawie.

Spacerowali po kraterach pełnych iskier i słuchali cichej muzyki, którą grały księżyce Ceres, wirując wokół niej. Nagle Zosia zobaczyła maleńką kuleczkę, która smutno leżała w cieniu. – Kto to? – zapytała. – To Okruch – odparł Pyłek. – Uważa, że jest niepotrzebny, bo jest taki mały. Zosia podniosła Okruch i przyłożyła go do ucha. – Słyszysz? – szepnęła. – On ma w sobie całą historię kosmosu. Każdy, nawet najmniejszy kamyk, jest ważny.

Okruch rozpromienił się i zaczął świecić. Nagle wszystkie iskierki na Ceres zatańczyły radośnie, a Zosia poczuła, że czas wracać do domu. Pyłek podał jej mały, lśniący kamyk. – To kawałek Ceres. Zabierz go ze sobą, a zawsze będziesz pamiętać, że nawet z najdalszej podróży wraca się z czymś małym, co jest największym skarbem.

Zosia spłynęła z powrotem do swojego pokoju. Na poduszce leżał kamyk, który delikatnie migotał w blasku księżyca. Dziewczynka zamknęła oczy i szepnęła: – Dziękuję, Ceres. I wtedy gwiazdy na niebie zaczęły nucić jej kołysankę, a ona zasnęła spokojnie, tuląc mały, ciepły kamyk. Od tej pory każdej nocy patrzyła w niebo i wiedziała, że największe przygody kryją się w najmniejszych iskierkach.