Bajka o szkole, która rosła

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy były kolorowe jak cukierki, stała szkoła, która każdego ranka wyglądała inaczej. Dziś miała niebieskie drzwi w złote gwiazdki, jutro zielone w srebrne listki. Dzieci bardzo chciały wejść do środka, ale drzwi otwierały się tylko tym, kto wypowie tajemnicze hasło.

Pewnego dnia mała Zosia i jej przyjaciel Kuba stanęli przed szkolnymi drzwiami. Były różowe i miały wielki, drewniany młotek. Zosia zapukała trzy razy, ale nic się nie stało. Kuba zapukał raz, bardzo głośno, ale drzwi ani drgnęły. Wtedy zza rogu wybiegła pani sowa, która mieszkała w szkole od zawsze. „Aby wejść, musicie odpowiedzieć na pytanie” – powiedziała i podała im kartkę.

Na kartce było napisane: „Co rośnie, gdy pada deszcz, a maleje, gdy świeci słońce?” Zosia pomyślała chwilę i krzyknęła z radością: „To parasol!” Drzwi otworzyły się z cichym skrzypieniem, a dzieci weszły do środka. W środku było mnóstwo korytarzy, które prowadziły do różnych sal. Każda sala miała inny kolor i zapach.

W pierwszej sali pachniało ciastem. Na stole leżały foremki i wałek. Pani sowa powiedziała: „To sala matematyki. Będziecie dzielić ciasto na równe części.” Zosia i Kuba podzielili ciasto na cztery kawałki i zjedli po jednym. Było pyszne i ciepłe. W drugiej sali pachniało farbami. Na sztalugach wisiały puste płótna. „To sala plastyki. Namalujcie swoje marzenia” – powiedziała sowa.

Kiedy skończyli malować, obrazy ożyły. Z obrazu Zosi wyskoczył tęczowy jednorożec, a z obrazu Kuby – latający samolot z pierników. Bawili się razem, aż do zachodu słońca. Wtedy pani sowa zaprowadziła ich do ostatniej sali – biblioteki. Książki same się otwierały i czytały na głos historie o dalekich krajach.

Gdy zapadł zmrok, dzieci poczuły się zmęczone. Pani sowa powiedziała: „Szkoła to miejsce, gdzie każdego dnia można odkryć coś nowego. Ale najważniejsze, by wracać do domu z uśmiechem.” Zosia i Kuba podziękowali sowie i wyszli przez drzwi, które teraz były srebrne i świeciły w ciemności.

W domu mama Zosi przytuliła ją mocno. „Opowiesz mi jutro, czego się nauczyłaś?” – zapytała. Zosia skinęła głową, ziewnęła i zamknęła oczy. W nocy śniła jej się szkoła, która każdego ranka witała ją nowymi drzwiami. A na niebie świeciły gwiazdy, które szeptały: „Dobranoc, mała odkrywczyni.”