Żabki i gwiaździsta łąka

— Bajka do czytania —

Na skraju wielkiego stawu, wśród szumiących trzcin, mieszkała gromadka małych, zielonych żabek. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, a na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, żabki siadały na liściach grzybieni i patrzyły w górę.

Najmłodsza żabka, Skoczek, uwielbiała patrzeć na rozgwieżdżone niebo. Pewnego wieczoru powiedziała: – Chciałbym policzyć, ile jest gwiazd nad naszym stawem! – Pozostałe żabki roześmiały się: – To niemożliwe! Jest ich za dużo! – Ale Skoczek nie dawał za wygraną.

Postanowił zacząć od małego fragmentu nieba. Wybrał kilka jasnych gwiazd nad najwyższą trzciną. Liczył: jedna, druga, trzecia… ale szybko się pogubił, bo gwiazdy migotały i zdawały się przeskakiwać. Westchnął i opuścił głowę.

Nadpłynęła starsza żabka, Mądralina, i zapytała: – Dlaczego jesteś smutny, Skoczku? – Opowiedział jej o swoim pomyśle. Mądralina uśmiechnęła się: – Spróbuj liczyć powoli, od jednej strony do drugiej. I poproś przyjaciół o pomoc – każdy niech policzy swoją część nieba.

Skoczek posłuchał rady. Zebrał wszystkie żabki i razem podzieliły niebo na małe kawałki. Każda żabka dostała swoją część: ta przy trzcinie, ta nad lilią, a ta przy kamieniu. Skoczek wyznaczył im, które gwiazdy mają liczyć.

I zaczęło się liczenie! Żabki skakały i liczyły, a ich radosne kumkanie rozbrzmiewało nad stawem. – U mnie jest pięć! – wołała jedna. – U mnie trzy! – odpowiadała druga. Skoczek dodawał wyniki i wkrótce z dumą oznajmił: – W sumie mamy dwadzieścia siedem gwiazd nad naszym stawem!

Żabki ucieszyły się, że udało im się to zrobić razem. Skoczek podziękował Mądralinie za radę. Od tej pory co wieczór żabki liczyły gwiazdy – najpierw nad stawem, potem nad łąką, a na koniec nad całym lasem. Zawsze robiły to razem, bo wiedziały, że współpraca ułatwia każde zadanie.

Gdy nadszedł czas snu, żabki znużone liczeniem i skakaniem, usiadły w kręgu na miękkim mchu. Patrzyły na migoczące gwiazdy i słuchały szumu trzcin. Skoczek zamknął oczy, a księżyc kołysał je do snu cichym, srebrnym blaskiem. Dobranoc, małe żabki – szepnęła noc.