Bajka o małym zajączku i szkole przyjaznych serc

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, pod wielkim dębem, mieszkała mała zajączka o imieniu Zuzia. Miała długie, puszyste uszy i oczka jak dwa błyszczące guziki. Pewnego dnia mama zajączka powiedziała: – Jutro pójdziesz do szkoły, Zuziu. Nie martw się, poznasz tam wiele wesołych zwierzątek.

Zuzia trochę się bała. – A co, jeśli nie znajdę przyjaciół? – zapytała cicho. Mama przytuliła ją mocno. – W szkole każdy jest miły, a pani Sowa uczy, jak być dobrym. Zobaczysz, będzie wspaniale.

Następnego dnia Zuzia wzięła mały plecaczek z marchewką i ruszyła leśną ścieżką. Po drodze spotkała jeżyka Kolczatka, który też szedł do szkoły. – Hej, idziesz pierwszy raz? – zapytał nieśmiało. – Tak – odpowiedziała Zuzia. – To chodźmy razem! – uśmiechnął się Kolczatek.

W szkole powitała ich pani Sowa w okularach na dziobie. – Witajcie, kochani! Dziś będziemy uczyć się, jak dzielić się zabawkami i słuchać innych – powiedziała ciepło. Zuzia usiadła obok wiewiórki Kitki i małego misia Bąbla.

Podczas przerwy Zuzia wyjęła swoją marchewkę, ale nie miała się z kim podzielić. Wtedy Kitka podała jej orzeszka. – Masz, spróbuj – powiedziała. Zuzia uśmiechnęła się i dała Kitce kawałek marchewki. – Dziękuję! – obie powiedziały razem.

Po lekcjach pani Sowa zrobiła zabawę w kółko przyjaźni. Każde zwierzątko mówiło, co lubi robić. Zuzia powiedziała, że lubi tańczyć w deszczu, a Bąbel, że lubi jeść miód. Wszyscy się śmiali i czuli się jak jedna wielka rodzina.

Kiedy słońce schowało się za drzewami, Zuzia wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Mama zapytała: – Jak było? – Najlepiej na świecie – odpowiedziała Zuzia i przytuliła się do mamy. – Jutro znów pójdę z Kolczatkiem.

Tej nocy Zuzia zasnęła, a przez okno wpadały srebrne promienie księżyca. Widziała w myślach uśmiechnięte pyszczki przyjaciół i czuła, że szkoła to najpiękniejsza przygoda pod słońcem. Spokojnie zamknęła oczka i szepnęła: – Dobranoc, lesie.