Słonecznikowy tornister

— Bajka do czytania —

Kuba miał sześć lat i po raz pierwszy miał iść do szkoły. Bardzo się denerwował; tornister wydawał mu się ciężki, a wszystkie myśli kręciły się wokół jednego pytania: co będzie, jeśli nie uda mu się znaleźć kolegów?

Mama usiadła obok niego na łóżku i podała mu mały, gładki kamyk. – To kamień odwagi – powiedziała cicho. – Kiedy poczujesz niepokój, ściśnij go w dłoni, a przypomnisz sobie, że jesteś dzielny. Kuba schował kamyk do kieszeni spodni i uśmiechnął się nieśmiało.

Kiedy przekroczył próg szkoły, zobaczył kolorowe rysunki na ścianach i wielkie okna, przez które wpadało słońce. Pani Ania, nauczycielka, przywitała go ciepłym uśmiechem i zaprowadziła do sali pełnej ławek i krzeseł. Na każdym biurku leżało małe doniczki z ziemią.

– To będzie nasz ogródek klasowy – powiedziała pani Ania. – Każdy z was dostanie nasionko. Jeśli je podlejecie i będziecie o nie dbać, wyrośnie z niego kwiat. Pamiętajcie: kwiaty rosną powoli, ale każdego dnia są trochę większe. Tak samo jak wy w tej szkole.

Kuba wybrał nasionko w kształcie małej łezki. Kiedy włożył je do doniczki i polał wodą, wydarzyło się coś niezwykłego: z ziemi wystrzelił zielony pęd, a po chwili rozkwitł na nim ogromny, złoty słonecznik. Płatki świeciły jak miniaturowe słońca. Wszystkie dzieci patrzyły z zachwytem.

– To twój słonecznik – powiedziała jego nowa koleżanka Ola, która siedziała obok. – Patrzy za słońcem, tak jak ty patrzysz na nowe rzeczy. Kuba uśmiechnął się i poczuł, że strach znika. Razem z Olą podlewali rośliny i rozmawiali o tym, jakie kwiaty wyrosną u innych dzieci.

W szkole Kuba nauczył się składać litery w słowa, liczyć do dziesięciu i śpiewać piosenkę o czterech porach roku. Każdego dnia słonecznik rósł, a Kuba czuł się coraz pewniej. Zrozumiał, że szkoła to nie tylko lekcje, ale też miejsce, gdzie można spotkać przyjaciół i odkrywać coś nowego.

Gdy wieczorem mama przykryła go kołdrą, Kuba wyjął z kieszeni kamyk odwagi. Położył go na szafce nocnej obok łóżka i zamknął oczy. Przez okno wpadało blade światło księżyca, a w myślach widział swój słonecznik, który kiwał do niego z doniczki. Sen przyszedł cicho, jak szum wiatru w koronach drzew.