O wiewiórce, która chciała mieć wszystkie orzechy

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie brzozy szeptały cicho, a wiatr tańczył wśród traw, mieszkała wiewiórka o imieniu Zosia. Miała rude futerko, błyszczące oczka i jedną wielką pasję – zbierała orzechy. Każdego dnia Zosia biegała od drzewa do drzewa, wypełniając swoją spiżarnię po brzegi. Ale im więcej orzechów miała, tym bardziej chciała. Zosia myślała: „Gdybym miała wszystkie orzechy w lesie, byłabym najszczęśliwszą wiewiórką świata!”.

Pewnego dnia, gdy Zosia znów zbierała orzechy, spotkała swoją przyjaciółkę – wiewiórkę Kasię. Kasia trzymała w łapkach tylko dwa orzechy. „Cześć, Zosiu! Mam ochotę na zabawę w chowanego!” – powiedziała radośnie. „Nie mam czasu! Muszę zebrać jeszcze więcej orzechów” – odparła Zosia i popędziła dalej. Kasia westchnęła i pobiegła do innych zwierząt.

Następnego dnia Zosia zobaczyła małego jeżyka, który smutnie siedział pod krzakiem. „Zosiu, nie mam orzechów na zimę. Czy możesz mi dać kilka?” – poprosił. Ale Zosia pokręciła głową. „Nie mogę, to moje orzechy! Muszę je mieć wszystkie” – powiedziała i odwróciła się plecami. Jeżyk spuścił nos i odszedł.

Tymczasem w lesie zapanowała wesołość. Kasia zorganizowała wielkie przyjęcie. Sowy piekły ciasteczka z żołędzi, zające grały na bębenkach, a ptaki śpiewały. Zosia usłyszała śmiech i wyjrzała ze swojej nory. Spiżarnia była już tak pełna, że nie mogła się do niej zmieścić. „Dlaczego wszyscy się bawią, a ja jestem sama?” – pomyślała z żalem.

Zosia pobiegła na polanę. Zobaczyła Kasię, jeżyka, sowy i zające wesoło tańczących. Wszyscy mieli pełne brzuszki i uśmiechy. Nagle Zosia zrozumiała, że choć ma górę orzechów, brakuje jej tego, co najważniejsze – przyjaciół i wspólnej radości. Jej serce zrobiło się ciężkie.

Podbiegła do Kasi i szepnęła: „Przepraszam, że byłam chciwa. Mam tyle orzechów, że nie mam się kim dzielić. Czy mogłabym dołączyć do waszej zabawy i przynieść trochę orzechów dla wszystkich?”. Kasia uśmiechnęła się szeroko i przytuliła przyjaciółkę. „Oczywiście! Razem jest weselej!” – odpowiedziała.

Zosia pobiegła do swojej spiżarni i przyniosła wielki kosz orzechów. Usiadła z przyjaciółmi, dzieliła się każdym orzechem, a jeżyk aż podskoczył z radości. Grała wesoła muzyka, a Zosia tańczyła tak długo, aż jej rude futerko lśniło. Od tamtej pory Zosia zbierała orzechy tylko tyle, ile potrzebowała, a resztą chętnie dzieliła się z innymi.

Gdy nastał wieczór, wiewiórka wróciła do swojej nory. Na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy, a wiatr delikatnie kołysał gałęziami. Zosia położyła się w swoim miękkim gniazdku, otulona zapachem lasu i wspomnieniem wesołej zabawy. Teraz wiedziała, że prawdziwe bogactwo to nie orzechy, ale przyjaźń i dzielenie się. Zmrużyła oczy, usłyszała, jak księżyc nuci jej cichą kołysankę, i zasnęła spokojnie.

Dobranoc, Zosiu, dobranoc, maleńka. Niech twoje sny będą pełne śmiechu i ciepła, a każdego ranka witaj słońce z otwartym sercem.