Bajka o Szczecinie dla dzieci

— Bajka do czytania —

Nad Odrą, w samym sercu Szczecina, mieszkał mały wodnik o imieniu Szczecio. Miał zielone oczy jak woda w fontannie, a jego śmiech brzmiał jak szum fal. Każdego ranka siadał na krawędzi fontanny na Wałach Chrobrego i patrzył na przepływające statki.

Pewnego dnia Szczecio postanowił, że musi zobaczyć całe miasto. – Pójdę aż do samego Zamku Książąt Pomorskich! – zawołał radośnie. Po drodze spotkał mewę o imieniu Mewa Mewa, która zgodziła się mu towarzyszyć.

– Spójrz, Szczecio! – zaćwierkała Mewa, wskazując skrzydłem na ogromne, czerwone mury. – To Zamek Książąt Pomorskich. Mówią, że w podziemiach mieszka dobry duch Gryf, który opiekuje się miastem. Szczecio z zachwytem przyglądał się wieżom i blankom.

Weszli na dziedziniec, gdzie rosła stara lipa. Szczecio usłyszał cichy szept liści: opowiadały mu o dawnych książętach, o kupieckich statkach i o tym, jak Szczecin stał się pięknym miastem nad Odrą. – Jakie to fascynujące! – szepnął wodnik.

Potem Mewa zaprowadziła go do portu. Tu stały wielkie kontenerowce i małe żaglówki. Szczecio usiadł na pachołku i obserwował, jak rybacy wyciągają sieci. – Kiedyś popłynę w daleki rejs – marzył. – Ale najpierw muszę poznać każdy zakątek mojego miasta.

Pod wieczór wrócili na Wały Chrobrego. Słońce zachodziło nad Odrą, a woda w fontannie mieniła się złotem. Szczecio podziękował Mewie za wspaniały dzień. – Jutro rano znów coś odkryję – uśmiechnął się do swojego odbicia.

Nastała noc. W oddali zapaliły się latarnie, a gwiazdy wyjrzały zza chmur. Szczecio zwinął się w kłębek na dnie fontanny i słuchał, jak miasto cichnie. Szum Odry kołysał go do snu, a oddech wiatru przynosił zapach kwiatów z parku.

Zamknął oczy i uśmiechnął się. – Dobranoc, Szczecinie – szepnął. A gwiazdy nad miastem odpowiedziały mu cichym, migotliwym światłem.