Wietrzyk w Białymstoku

— Bajka do czytania —

Był sobie mały, wesoły wietrzyk, który uwielbiał latać nad miastami. Pewnego dnia przyleciał do Białegostoku – miasta pełnego zieleni, pałaców i uśmiechniętych ludzi. Wietrzyk zaczął ciekawie poznawać nowe miejsce, a wiatr niósł go coraz dalej.

Najpierw wietrzyk zawisł nad Pałacem Branickich. Zobaczył piękne złote rzeźby, wielkie okna i schody, po których spacerowały panie w kapeluszach. „Jak tu ładnie!” – szepnął wietrzyk i musnął liście w ogrodzie, które zatańczyły w rytm jego powiewu.

Potem poleciał na Plac Kościuszki. Pod wielkim pomnikiem bawiły się dzieci – biegały za balonami i puszczały bańki mydlane. Wietrzyk delikatnie popchnął bańki, a te wzbiły się wysoko, mieniąc się tęczą. Dzieci śmiały się radośnie, a wietrzyk cmoknął je w policzki.

Zmęczony upałem, wietrzyk skierował się nad rzekę Białą. Na bulwarze pływały łabędzie, a woda błyszczała w słońcu. Wietrzyk usiadł na mostku i patrzył, jak falują lilie wodne. „O rany, jakie piękne!” – pomyślał i zanurzył palce w chłodnej wodzie, tworząc małe kręgi.

Wietrzyk przypomniał sobie, że słyszał o Lesie Zwierzynieckim. Poleciał między wysokie sosny i dęby. W lesie było cicho i spokojnie – tylko ptaki nuciły kołysanki. Wietrzyk usiadł na gałęzi i słuchał szumu drzew. Czuł, że robi się senny.

Zmrok zapadł nad Białymstokiem. Latarnie zapalały się jedna po drugiej, a gwiazdy ukazały się na niebie. Wietrzyk przyleciał na wieżę kościoła św. Rocha i patrzył w dół na migające światła miasta. Było mu tak dobrze, że przeciągnął się leniwie.

– Dobranoc, Białymstoku – szepnął wietrzyk i zamknął oczy. Otulił się chmurką jak kołderką, a księżyc zaświecił mu do snu. Wokół zrobiło się całkiem cicho, tylko gdzieś w oddali słychać było szum wiatru – to wietrzyk śnił o swojej podróży.