Bajka o szacunku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Ruda. Rudka miała mięciutki, pomarańczowy ogonek i wielkie, błyszczące oczy, którymi patrzyła na świat z ciekawością. Pewnego dnia odkryła, że szacunek to coś więcej niż tylko grzeczne słowa.

Ruda uwielbiała skakać po gałęziach i zbierać orzechy. Niestety, często zapominała, że w lesie żyją też inne zwierzęta. Pewnego razu, biegnąc szybko, potrąciła starą sówkę Zuzię, która odpoczywała na niskiej gałęzi. Orzechy rozsypały się po ziemi, a sówka westchnęła zmęczona.

– Och, przepraszam! – zawołała Ruda, ale od razu pobiegła dalej, nie czekając na odpowiedź. Zuzia pokiwała tylko głową i powoli zebrała swoje piórka. Rudka nawet nie pomyślała, że mogła zrobić jej przykrość.

Następnego dnia wiewiórka spotkała jeża Igiełkę, który niósł na grzbiecie jabłko. Ruda, chcąc mu pomóc, chwyciła jabłko bez pytania, ale upuściła je na ziemię. Igiełka zmartwił się, bo jabłko było dla jego chorej mamy. Rudka poczuła się nieswojo, ale znów pobiegła dalej.

Wieczorem, gdy Ruda wróciła do swojej dziupli, była smutna. Zrozumiała, że inne zwierzęta unikają jej wzroku. W lesie zrobiło się cicho i szaro. Wiewiórka pomyślała: „Dlaczego nikt nie chce się ze mną bawić?”.

Nazajutrz wybrała się na łąkę, gdzie spotkała mądrą żabkę Skoczkę. Żabka powiedziała: – Wszystko, co robisz, ma znaczenie. Szacunek to nie tylko mówienie „przepraszam”, ale też słuchanie i myślenie o innych. Ruda westchnęła: – Chciałabym to umieć.

Postanowiła spróbować. Najpierw poszła do sówki Zuzi i powiedziała: – Przepraszam, że cię wtedy potrąciłam. Czy mogę ci pomóc? Sówka uśmiechnęła się i poprosiła o znalezienie kilku jagód. Ruda z radością spełniła prośbę.

Potem odwiedziła jeża Igiełkę. – Przyniosłam ci nowe jabłko, prosto z drzewa – powiedziała. Igiełka był wzruszony. Razem zanieśli jabłko jego mamie, która bardzo się ucieszyła. Ruda poczuła, jak ciepło robi jej się w sercu.

Od tego dnia Ruda zawsze pytała, zanim wzięła czyjąś rzecz, i pomagała, gdy ktoś potrzebował wsparcia. Zwierzęta znów zaczęły się do niej uśmiechać. Las wypełnił się śpiewem ptaków i radosnymi rozmowami. Rudka wiedziała, że szacunek to najpiękniejszy dar, jaki można dać innym.