Bajka o tęczy i garnku złota

— Bajka do czytania —

Mała Zoja mieszkała na skraju wioski, tuż przy wielkiej łące. Każdego popołudnia, gdy tylko po deszczu wychodziło słońce, na niebie pojawiała się kolorowa tęcza. Starsze dzieci opowiadały, że na końcu tęczy zakopany jest garnek pełen złota. Zoja bardzo chciała go znaleźć, by kupić mamie nowy ciepły szal.

Pewnego słonecznego popołudnia, gdy znów pojawiła się piękna tęcza, Zoja postanowiła wyruszyć na poszukiwanie skarbu. Założyła ulubione czerwone kalosze i wzięła ze sobą plecak z kanapką. Po drodze spotkała krecika Krecika, który wystawił głowę ze swojej norki.

Krecik zapytał: 'Dokąd tak spieszysz, Zoju? Czy idziesz zbierać poziomki?' Zoja odpowiedziała: 'Idę szukać garnka ze złotem pod tęczą!' Krecik roześmiał się cichutko: 'Hmm, słyszałem o tym, ale nigdy go nie widziałem. Idź ostrożnie, a jeśli znajdziesz, pamiętaj, że złoto może być bardzo ciężkie do niesienia.'

Zoja szła dalej, aż dotarła do strumienia, gdzie mieszkał bóbr Bobi. Bobi budował właśnie tamę i wyglądał na zmartwionego. 'Witaj, Zoju! Nie mogę znaleźć odpowiednich gałęzi, a potrzebuję ich do wieczora, bo nadchodzi zima.' Zoja zatrzymała się na chwilę i pomogła mu przynieść kilka mocnych patyków obok strumienia.

Bobi uśmiechnął się radośnie: 'Dziękuję, jesteś taka pomocna! Dokąd idziesz?' 'Szukam złota pod tęczą' – odparła Zoja. Bóbr podrapał się po głowie: 'Widzisz tęczę? Jej koniec zawsze gdzieś ucieka, gdy się zbliżasz. Ale jeśli chcesz, to ruszaj dalej ścieżką wzdłuż lasu.'

Zoja podziękowała i poszła dalej. Nagle zobaczyła małą sarenkę, która nie mogła przejść przez wysoki płot, bo zaplątała się w kolczaste krzaki. 'Pomóż mi, proszę' – zaskomliła smutno. Zoja ostrożnie rozsunęła gałązki i uwolniła sarenkę. 'Jesteś bardzo odważna i miła' – powiedziała sarenka i pobiegła w stronę lasu.

W końcu Zoja doszła do samego końca łąki, gdzie tęcza zdawała się dotykać ziemi. A tam, pod starym dębem, leżał mały, miedziany garnek. Zoja podbiegła i zajrzała do środka. W garnku nie było ani jednej złotej monety. Leżały w nim tylko trzy błyszczące, kolorowe kamyki i suszone kwiaty.

Zoja poczuła się rozczarowana. Usiadła pod dębem i nagle usłyszała cichy głos wiatru: 'Widzisz te kamyki? Są jak dobre uczynki, które zrobiłaś po drodze: jeden dla krecika, drugi dla bobra, trzeci dla sarenki. To Twój prawdziwy skarb.' Zoja zrozumiała, że pomaganie innym jest cenniejsze niż złoto. Uśmiechnęła się i pobiegła do domu, by opowiedzieć mamie o swojej przygodzie.