Bajka o Morskiej Iskierce

— Bajka do czytania —

W głębinach błękitnego oceanu, gdzie fale tańczyły z promieniami słońca, mieszkała mała syrenka o imieniu Iskierka.

Iskierka miała lśniący różowy ogon i włosy koloru morskiej piany. Każdego ranka wypływała na spotkanie ze swoimi przyjaciółmi – konikiem morskim Bąbelkiem i ośmiorniczką Tęczą. Razem szukali skarbów ukrytych wśród koralowców.

Pewnego dnia Tęcza znalazła muszlę, która mieniła się złotem i srebrem. – Popatrzcie! – zawołała. – To musi być najcenniejszy skarb w oceanie! Iskierka zachwyciła się blaskiem, ale Bąbelek smutno pokręcił główką.

– Ja znalazłem coś lepszego – wyszeptał konik morski. Pokazał im mały, szary kamyczek, który w ogóle nie błyszczał. – To zwykły kamień – zaśmiała się Tęcza. – Nie ma w nim nic wyjątkowego.

Iskierka przyjrzała się kamykowi z bliska. W świetle księżyca dostrzegła, że pokryty jest maleńkimi wzorkami, jakby ktoś narysował na nim gwiazdki. – On jest wyjątkowy, bo go znalazłeś – powiedziała cicho do Bąbelka.

Następnego dnia Tęcza zapomniała o złotej muszli, która leżała gdzieś na dnie. Iskierka i Bąbelek bawili się kamyczkiem, opowiadając sobie historie o gwiazdach, które podobno spadły do wody. Kamyczek stał się ich największym skarbem.

Wieczorem, gdy księżyc rozświetlił ocean, Iskierka pomyślała: – Prawdziwe skarby nie muszą błyszczeć. Ważne, że dzielimy je z tymi, których kochamy. – Zamknęła oczy, a wokół niej tańczyły srebrne iskierki światła.

Bąbelek przytulił się do niej, a Tęcza objęła ich oboje ramionami. – Dziękuję, że jesteście – szepnęła Iskierka. – Jutro znów poszukamy skarbów, ale najpiękniejszy już mamy: waszą przyjaźń. – I tak, otulona ciepłem wód, zasnęła spokojnie.